Muizenissen – the sequel, en andere bezigheden …

Ik vertelde al eerder dat we met een onwelkome gast zaten. Na het weghalen van het afwasbare zeil op de zitting van de bank kregen we uitzicht op dit panorama:

DSCN1602

No need to say dat we daar allerminst gelukkig mee waren. Dat die kleine smeerlapjes aanzienlijke schade kunnen aanrichten wisten we ook wel. Dat ze de meubels onder onze kont zouden wegvreten, daar waren we niet echt op voorzien.

Deze collega-blogger gaf me de raad een stukje brood met speculaaspasta te gebruiken als aas. Ik kon me er iets bij voorstellen, want wie kan nu weerstaan aan de geur van die zoeternij?

DSCN1603

De life trap werd op een strategische plaats gezet en de volgende ochtend waren we er als de kippen bij om de vangst te vieren. Noppes, dus. De val stond vierkant open, maar het aas was wel gestolen! Het viel dus in elk geval in de smaak.

OK, de volgende avond een nieuwe boterham gesmeerd en nu geprobeerd om de val wat scherper af te stellen, maar omdat ik ze op een nogal ongemakkelijke manier op haar plaats moest schuiven, waren er een paar pogingen nodig voor ik het ding in stelling kreeg zonder dat het voortijdig afging. Bij het krieken van de dag weer vol verwachting gaan kijken en … “Miljaar!!! Rotbeest!!!” Weer het aas gestolen…

De derde avond was er van alles loos door het slechte weer en hadden we na het hozen geen zin meer om op jacht te gaan. De muis liep verbolgen door de living op zoek naar haar dagelijkse brood. Toen ze ons in de gaten kreeg maakte ze een U-bocht waarbij ik stante pede een Disney-ervaring opdeed. De voorpootjes konden de bruuske beweging wel aan, maar de achtertrein ging integraal van de grond en maakte een zwieper die me nu nog doet schaterlachen.

Bij poging 3 werd de val op een ander – beter bereikbaar – deel van de route opgesteld. Vermits Mie Muis nu zelfs op klaarlichte dag door de woonkamer durfde lopen (ze dacht waarschijnlijk dat we haar geadopteerd hadden als huisdier omdat we zulke lekkere hapjes voor haar klaarzetten) vertikte ik het me nog in de onwaarschijnlijkste bochten te wringen en met mijn vingers tussen het klapdeurtje te belanden.

Al met veel minder overtuiging dan de eerste keren ging ik gisteren morgen kijken hoe het gesteld was en zie:

DSCN1606

Onze zoetekauw zat eigenlijk vrij rustig te wachten op wat komen zou. Hier kijkt ze wel een beetje verschrikt, maar daar zit de flash voor iets tussen. Ik zag er eerlijk gezegd een beetje tegen op om haar met dat kl*teweer de deur te wijzen, maar een blik op de zetel gaf me het hoognodige zetje en met de val en de muis marcheerde ik resoluut naar het achtereind van de tuin. Toen de eerste druppel door het traliewerkje viel en haar raakte, begon de muis hartverscheurend te bedelen om nog één nachtje “in den drogen”, maar als ik eenmaal een besluit genomen heb, ben ik er nog moeilijk van af te brengen. R’aus!!!

Tot zover de beestigheden. We moesten dringend aan het echte werk. Bij de groentenboer had ik vorige week 3kg krieken en 8kg princessenboontjes besteld om te steriliseren. Terwijl ik de ketel en de potten en ander toebehoren in stelling bracht was Manlief alvast de krieken aan het ontpitten. Toen die in de ketel zaten was het al ver over lunchtijd. Rap een croqueske gemaakt in plaats van warm eten (alhoewel: een croque is ook warm) en daarna “mocht” mijn betere helft zijn boontjes doppen, of toch ontstelen en ontdraden (hoewel de boontjes tegenwoordig nog weinig van die onsmakelijke snorharen hebben).

Aan het eind van een welgevulde dag hadden we deze serie welgevulde potten (een deel valt buiten beeld wegens nog in de ketel of op een ander deel van het aanrecht):

DSCN1609

Op de voorgrond poseert trots onze eerste courgette-oogst. “De kleine” woog 1650 gram bij de pluk en verkeert in blakende gezondheid, dank u.

Advertenties

4 gedachten over “Muizenissen – the sequel, en andere bezigheden …

  1. Haha wat een deugniet – de muis dan bedoel ik. Banaan schijnt trouwens ook een goede lokaas te zijn, al is het ons nog nooit gelukt om ze te vangen 🙂
    En dat is een oogst om trots op te zijn, njammie.

    Like

    • Het zijn zo van die stoten waar ik achteraf ook wel om kan lachen (desnoods als een boer met kiespijn) maar op het zelfde moment resulteert dat meestal in iets wat niet geschikt is voor kinderoren… 😉

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s