Van muizenissen en lefgozers …

Muizenissen en dierenplezieren in één zin? Deugt niet! Ik zeg het nog eens duidelijk: dat deugt niet!

Jarenlang hebben we – mogelijk volslagen onterecht – onze top dog Nicky ervan verdacht dat ze in een neurastenieke bui de kussens uit de zetel gegooid en in de onderbekleding van de zitting een gaatje gemaakt had. Kan. Kàn. Als Dame Nicky “het” in haar kop had, zat het niet in haar kont en ze kon behoorlijk uit haar hum zijn. Maar voor zover we wisten bleef het al die jaren bij dat éne gaatje dat overigens niets afdeed aan het comfort van het zitmeubel. Omdat die onderbekleding niet afwasbaar is en de hondjes wel op de bank mochten, vond ik het raadzaam een waterbestendige overbekleding aan te brengen. Tot daar de zichtbare staat van onze drie-zit.

Gisteravond had ik me op diezelfde bank geïnstalleerd om in m’n eentje naar Blue Murder te kijken toen ik uit de hoek van mijn oog “iets” klein en donker over de iets minder donkere vloer zag schuiven, richting … jawel: de bank. Vijf minuutjes later gebeurde hetzelfde in de tegenovergestelde richting. Mmmm … verdacht! Het is niet de eerste keer dat er een muis in huis zit. Meer dan één ook niet en dan beginnen de problemen pas als het er van verschillend model zijn.

Zo stil mogelijk uit de zetel opgestaan, op blote voeten naar de lade waar de knijpkat ligt, terug naar mijn hoekje … Enig geritsel vertelde me dat Mie Muis intussen via de hangplanten een weg omhoog gevonden had, naar het schap boven de tv. Ik knipte mijn zoeklicht aan en ving de kraker in een lichtbundel. Als versteend bleef ze zitten maar jammer genoeg niet lang genoeg om mij een kans te geven haar in haar nekvelletje te grabbelen en resoluut door het gat van de timmerman naar buiten te dragen. Het is trouwens meer dan waarschijnlijk dat zij als eerste terug binnen zou glippen en de deur voor mijn neus zou dichtmeppen.

Overwegend de volgende ochtend de rosse kater van de overburen te leen te vragen kroop ik in bed want ik had toch het eind van de aflevering gemist. Bovendien had ik de vooravond nuttig besteed aan het produceren van nog eens 19 potten jam en moest ik ook nog enige recuperatie inhalen na de match van onze Rode Duivels eergisteren.

De halve nacht lag ik verder na te denken over de route die het kleine monster gevolgd had en toen bedacht ik ineens dat het wel eens nuttig kon zijn om in het licht van de dag de zetel aan een nader onderzoek te onderwerpen. Zo gezegd, zo gedaan. Met open mond stonden we te kijken toen ik het afwasbare zeil losmaakte. Van de originele onderbekleding schoot nog zo’n 70% over.  In de loop van de tijd moeten ettelijke generaties knagertjes muis-stil onder onze kont gewoond, gegeten, geneukt, gebaard en gezoogd hebben zonder een piep te geven die ons op hun aanwezigheid attent kon maken. En zonder hun troep op te ruimen, of wat had je gedacht? Naast de nodige zwarte korreltjes van ca. 2 mm lang heb ik ook nog een dopje van een pistachenoot en behoorlijk wat ander oneetbaars gevonden in het karkas van de zetel. Bovendien zorgde de gesloten onderkant (op dat éne toegangspoortje na dan) ervoor dat er ook niet zo gauw geurtjes vrijkwamen (zelf ruik ik trouwens nog geen berg koestront als ik er met mijn gezicht in val).

Oh ja, af en toe zagen we in de winter wel eens “iets” wegflitsen en als we dan “iets anders” in de weg zetten, zat meestal de volgende ochtend dat “iets” in de val. Maar dit hadden we helemaal niet verwacht. Dat we intussen nog altijd even comfortabel zitten heeft vooral te maken met het feit dat de stevige linten van de onderbinding nog intact zijn. Anders waren we vast wel wat sneller op de hoogte geweest.

De jacht indoors is dus geopend. “De Rossen”  stond deze voormiddag wel aan het raam te kijken, maar toen ik hem een vakantiejobke aanbood was hij gelijk plijte. Ik zal dus om muizenvallen, muizengif, muizenlijm en ander geschut moeten naar Denaveve. Hopelijk zijn mijn ongenode gasten verdwenen vóór zaterdag want ik heb geen zin om met een half oog op de vloer gericht naar de match van de Duivels te kijken . Ik krijg vast zó al genoeg hoofdpijn van de spanning …

Advertenties

8 gedachten over “Van muizenissen en lefgozers …

  1. Wat een fantastisch verhaal van een vervelend probleem. Je kunt het zo mooi opschrijven Affodil. Veel succes met het oplossen. Ik heb ondertussen ook 10 kilo kersen geoogst en tot jam verwerkt maar er is veel aan de hand in huis waardoor ik bijna niet tot bloggen kom, dus mijn verhalen moeten nog even wachten.

    Groetjes,

    Dorothé

    Like

  2. Bij mij zaten ze in de roostering van het plafond
    Ik vond live traps in den aveve en kocht een pot speculaaspasta
    succes verzekerd!

    Bosmuizen doen het goed in zo’n livetrap. Blijkbaar laten die zich in onderzoeks projecten in het wild zelfs dag na dag vangen om toch maar het lekkers te pakken te krijgen. Uitzetten op +500meter van de woning.

    De spitsmuis deed het jammer genoeg minder goed in zo’n live trap. Die stierf van de stress. Ook niet echt een muiswaardig einde.

    Eigenlijk feitelijk zijn alle muizen, buiten de huismuis, ook wettelijk beschermd :s

    Like

    • Die speculoospasta staat binnen handbereik. Nu nog een paar live traps en ik kan me in mijn salonjagersplunje heisen. Alleen ga ik die vallen niet op 500m zetten, want dat gaat niet helpen, vrees ik. Eventuele stoemelingse buit wordt uiteraard buitenshuis weer in vrijheid gesteld. Onder het waakzame oog van “De Rossen” en zijn vriendjes. 🙂

      Like

  3. Levende muisjes op +500 meter uitzetten van de woning 😉
    Als je ze gewoon buiten aan de deur zet, zijn ze rapper weer binnen dan jij zelf.

    Ik slaagde erin om die speculoospasta, echt aan het haakje in de kooi te plakken (met een stukje kruimel van de broodkorst)
    Dan zijn ze verplicht om die aan te raken en klapt de val zeker dicht.

    Like

    • Ik heb ze dicht bij de oude schaapsstal van Schoonmoeder afgezet en ze had blijkbaar de hint begrepen. 😉 OK, ze zal het zonder boterhammen met speculoos moeten stellen, maar de weg terug leidt tussen de poten van minstens 5-6 buurtkatten, die hier patrouilleren sinds we geen hondjes meer hebben.

      Dat van die pasta rechtstreeks aan de haak ga ik zeker onthouden. Is vast handiger dan die korst op haar plaats houden terwijl je in 3 geplooid onder een schap ligt om de haak op te spannen. Nog eens bedankt voor de tip!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s