Lang geleden …

… maar weer even terug.

Tja, het zijn drukke tijden, ik heb het reeds eerder geschreven. En alsof het programma nog niet overladen genoeg was, kwam er nog een onweer roet.. euh, hagelbollen als eieren zo groot in het eten gooien.

Ik ben de hele maandag bezig geweest met het opmaken van niet minder dan 3 schadeclaims (bij mijn moeder, mijn schoonmoeder en uiteindelijk – tussen de soep en de patatten – ook bij ons zelf). Voor die keer dat onze auto eens moest buiten slapen (de werken in de garage zijn in volle voorbereiding) was het toch wel prijs, zeker. Ik hoorde nog een goede vergelijking (al ging ze voor onze eigen auto niet op wegens ander merk en kleur), maar iemand zei:”Tot vorige week reed ik met een witte Golf, nu met een witte golfbal”. Heel plastisch uitgedrukt en het bracht voor heel even ook een grijns op mijn gezicht. Maar het blijft een feit dat ik me maandagavond heel goed kon inleven in de job van een oorlogscorrespondent. Ik had de hele dag foto’s gemaakt van wat wel erg veel weg had van kogelgaten.

Maar zelfs zonder hemelse ingreep zijn mijn dagen tot de rand gevuld. “Buiten” en “Elders” eisen een fikse slok van de borrel op zodat ik ’s avonds uitgeteld voor de tv in slaap val. Zelfs de openingsmatch van het WK voetbal 2014 kon slechts op erg verdeelde aandacht rekenen, want tussen de commentaren door vanuit Brazilië, de Sporza-studio en de zetel naast mij, reisde ik telkens af richting dromenland. Daarbij dient gezegd dat ik hoop dat het WK méér zal opleveren dan door de FIFA en Braziliaanse lobbyisten doorgestoken (rode en gele) kaarten, die de thuisploeg -ondanks flauw voetbal – naar de finale moeten loodsen om een volksopstand te voorkomen.

Van een borrel gesproken, tiens, ik heb net de gerijpte rabarbercello verder verwerkt. Stadium 1 was het te trekken zetten van 5 kg rabarber met 5l wodka van minimum 40% en 2 kg suiker. Gedurende 6 weken hebben we het vat dagelijks een “schoddering” gegeven. Vandaag werden vloeibare en vaste fractie gescheiden. Eerst heb ik zoveel mogelijk de heldere bovenstand afgeschept. Je moet het niet moeilijker maken dan het hoeft te zijn, nietwaar? Daarna heb ik de stukjes rabarber door de sapcentrifuge gejaagd. In totaal heb ik op die manier 8,75l van een troebel, niet echt appetijtelijk uitziend vocht verkregen.

Edoch, het ietsiepietsie kleine kliekje dat in geen enkele fles meer paste smaakt veelbelovend, zelfs in ondoorzichtige en ongekoelde toestand. Tegen – pakweg – half september zou er van al die troebelheid nog slechts een dun laagje bezinksel van ca. 2-3 mm mogen overschieten. Dan komt de voorlaatste fase: decanteren en in de definitieve flessen gieten. Wat de eindfase betreft: daar moet ik toch geen tekeningske bij maken zeker? 😉

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s