Twee weken verder …

… en het is nog steeds leuk op de sportschool en in het zwembad. Slechts één nadeel aan dat laatste: de daarop volgende twee dagen snotter en nies ik me verloren. Eerst dacht ik dat ik een verkoudheid had opgedaan, maar het blijft zich herhalen dus het zal wel een reactie zijn op de chloor in het water. Misschien eens zo’n neusknijper proberen, hoewel ik daar mijn twijfels over heb.

Na de eerste week ging ik vol verwachting op de weegschaal staan. Plus 400gr! Ik kon mezelf gaan wijsmaken dat spieren meer wegen dan vet, maar zelfs ik liep daar niet in. Gelukkig heb ik al een levenslange ervaring met de nukken van die spullen en heb ik me niet uit balans laten brengen. Stug doordoen! Afgelopen maandag was er die langverhoopte (-). Zelfs -1kg! Uiteraard geloofde ik het nu op slag en zonder aarzelen. 🙂

Deze week ben ik op eigen initiatief aangewezen voor het zwemmen. Met Hemelvaartdag is er geen les. Dat wordt misschien een dagje eerder dan. Ik vermoed dat het tijdens dit verlengde weekend wel eens druk zou kunnen zijn. Op de sportschool verwachten ze net minder volk. Daar houden we onze vaste dagen aan.

En verder wordt er hier niet geluierd. Door al de veranderingen in het buitendecor en het extra werk die die meebrengen, is er nog niet veel tijd voor stilzitten en genieten geweest. Dat is er eigenlijk nog maar een keer of twee van gekomen. Zelfs in de weekends wordt er hier gewerkt. Zo hebben we afgelopen zondagvoormiddag nog een windscherm geplaatst in de tuin. Na de lunch hebben we er dan wel het bijltje bij neergegooid en van ons werk geprofiteerd, ín de zon en uit de wind.

Nu is het weer gekeerd en kunnen we eindelijk aan de grote schoonmaak op zolder beginnen. Eén rij ingemaakte kasten is al uitgemest. En ik bedoel dat (bijna) letterlijk. Het is de kant waar om beurt winter- en zomerkleding worden opgeborgen als ze niet nodig zijn. Daar heeft zich in de loop van de jaren een voorraadje spullen opgehoopt “waar we binnenkort wel weer in kunnen”. Misschien (hopelijk) is dat binnenkort ook een feit, maar dan gaan we onszelf toch belonen met iets nieuw. Dat ken ik. Dus: alles wat niet meer gedragen wordt in een zak. Of twee. En naar de kledingcontainer. Als ik er nog eens een vind, want die verdwijnen tegenwoordig ook als sneeuw voor de zon. Ik laat die zakken nog een paar dagen in de auto, maar dan gaan ze naar het containerpark.

De laatste kast bevat vooral reisbenodigdheden (koffers, rugzakken, mijn” reistrousse” met spulletjes die je echt wel nodig hebt en die je nooit (in bruikbare staat) terugvindt in een vakantiehuisje, … ). Dat werd allemaal eens gecontroleerd en terug weggeschikt. Het reizen laten we nog niet schieten, al verschilt de manier waarop wel al een tijdje met vroeger. Wandelstokken e.d. raken achteraan op het hoogste schap verzeild terwijl fietsbenodigdheden wat beter onder de hand komen te liggen.

En toen vielen er plots nog een hele resem hondenspulletjes in mijn handen. Dacht dat ik enkele weken geleden alles al naar het asiel gebracht had, maar blijkbaar was dat niet het geval. Een mooie korte lijn, enkele dekentjes, een scherm om de kofferbak van de break te scheiden van het zitgedeelte, nog kommetjes en toen de drinkflessen voor op de wandelingen.

Er zijn toch van die drinkbussen met een schelpje eraan vast waar het water in geschonken kan worden? Zo had ik er 17 jaar geleden een gekocht voor Nicky. Die prompt weigerde om daar uit te drinken. Ze moest en zou uit de palm van mijn hand drinken. Dus die schelp werd er af gehaald. Nu ziet die drinkbus er heel gewoon en nietszeggend uit: een wit plastic geval met een groene draaistop. Maar voor mij is het een kostbaar goed dat herinneringen oproept aan vertrouwde intieme momentjes met onze schatten. Als een hond uit je hand drinkt, schept dat een band die niet meer te verbreken is. Dus die bus ging NIET in de bak voor het asiel. De andere fles wel. Dat was de voorraadfles, die ik moest overgieten in die speciale want Floor nam onmiddellijk de gewoonte van Nicky over. Ze wilden enkel dié fles en míjn hand!

Dat was meteen het eind van die schoonmaakdag. Met de drinkbus in de hand en tranen met tuiten heb ik de handdoek in de ring gegooid. Het was genoeg geweest. En nu ik het zit neer te schrijven heb ik opnieuw rode ogen. Ooit zal het wel beteren zeker?

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s