Een beetje terug…

… van nogal veel weggeweest.

En dat was niet altijd weg van huis, maar weg van mijn pc’tje. Het is hier hels druk geweest, mensen! Ik zit trouwens nog altijd op mijn laptopje te tokkelen als ik online ben, want ik krijg mijn virusscan maar niet op mijn desktop geïnstalleerd. Morgen krijg ik (hopelijk) deskundige telefonische begeleiding.

Eind maart, begin april werd hier van alles gesloopt naast de deur. Omdat dat veel geloop, gesleur en kouwe drukte met zich brengt en dat allemaal niet zo besteed is aan een menske van 90, kwam de zondvloed over onze hoofden heen. Ooit heeft immers een illustere zwager beslist dat het papierwerk wel in hun (zijn en schoonzus’) kraam paste en dat het vuile werk dan wel door ons (en onze kinderen) kan gedaan worden. Zodoende… Intussen ligt de zanderige en stoffige grond te wachten op de frees en het graszaad. En regen, neem ik aan.

Omdat geen van ons de ambitie had om ook nog in ’t zicht van de goegemeente een regendans op te voeren, hebben we onze spullen gepakt en zijn voor 2 weken naar Texel vertrokken. Het eerste deel van het relaas kan je hier nalezen. Omdat we pas vrijdagnamiddag terug gekomen zijn en het alsnog uitnodigend tuinweer is, loop ik nog een aantal video-opnames achter om op te laden op youtube. Ik zal dus de eventuele slapeloze nachtelijke uurtjes (Manlief “zaagt” weer heelder bossen om ’s nachts) nuttig besteden aan het afwerken van het verslag. Het beste heb ik bewaard voor het einde. Met de vangst van de laatste twee wandelingen kan ik nog wel wat virtuele pelicule en papier vullen. Het krioelde bij de Horsmeertjes immers van klein zangvogelgeweld dat elkaar van de sokken probeerde te zingen. En van de piepkleine mugjes die een mens monstrueuze muggenbeten bezorgen. Ook daarvan lig je wakker. ’t Is dat het allemaal (14 jeukende stuks) in mijn gezicht is, want anders had het bloed al onder mijn nagels gezeten van het krabben.

Vandaag ook de moed gevonden om de dekentjes, drink- en eetschalen, jasjes, kussens, … van de hondjes weg te brengen naar het dierenasiel. Alleen de lederen riemen van Floor en Nicky en de lederen halsband van Chino heb ik gehouden als aandenken. Bij gelegenheid breng ik ze even weg om de namen er in te laten graveren. En een varkensstaart met een lange looplijn ligt hier ook nog. Slechts één keer gebruikt, maar nu de draadomheining van onze tuin grotendeels gesloopt is, zal die wel al eens dienst doen als Schoondochter2 haar harige meelopertje meebrengt. Zeg nooit nooit, maar voorlopig komt er toch geen hondje meer. Drie keer afscheid nemen in evenveel jaar is niet goed voor de gemoedsrust. Eerst dat maar eens goed verwerken en dan zien we wel.

Net een afspraak gemaakt bij het fitness-centrum hier in het dorp. Manlief wil zich op de Milon cirkel storten, maar wel op voorwaarde dat ik mee ga. Gelukkig is de eerste maand gratis en kan je na 3 maanden nog uitstappen, want ik ben nog niet helemaal overtuigd. Bovendien ga ik zeker geen zitvlees meer overhouden met 2 fitness-sessies én een avond zwemmen per week.

Gelukkig heb ik medestanders gevonden in het stelletje merels dat al twee jaar in onze garage logeert om hun kindjes groot te brengen. Dit jaar hebben ze zich knusjes geïnstalleerd op het fietsregaal. Dan is dat toch al een aantal weken onbruikbaar…

Ik heb aan moeders wel gevraagd of ze er een beetje rekening mee kan houden dat er geen dak zit op het nieuwe vehikel in de garage. Voorlopig slaapt onze auto onder de sterren en staat de nieuwe zitgrasmaaier binnen. En vanmiddag “mocht” ik al op de droppings gaan zitten. Als daar maar geen ambras van komt!

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s