Over waanzinnig druk en een niet zo dom blondje…

Met pensioen. Ik weet nog altijd niet wat het betekent, want na de hulpacties na de heupoperatie van mijn moeder, kwam het gerén en geloop voor de afbraak van oude bijgebouwen op het erf van mijn schoonmoeder.

Niet dat we eigenhandig de boel platgegooid hebben. Daarvoor werd professionele hulp ingeroepen, waar we met open mond (ondanks het stof) naar stonden te kijken. Maar eerst moest wel alles leeggemaakt worden. Wie wou wat nog recupereren en wanneer gingen ze dat dan eindelijk eens komen halen zodat het uit de weg was?

Om een beetje op krachten te komen voor die krachttoer waren we al eens 3 dagen “gevlucht” naar Zeeland. Even alle communicatie met de thuisbasis verbroken en met de kop in de wind langs het water gaan leegwaaien.

Na de opkuis kwam er een grensconflict met een buur die dacht van een 0,5m brede reep grond bestolen te zijn, wat niet het geval bleek. Zijn huis stond niet waar het moest staan en had niet de afmetingen die de architect voorzien had. Veel geschreeuw om weinig wol, dus, maar je bent er wel een aantal dagen zoet mee.

Nu is het even wachten op de man (en de machine) die het leegevallen stuk grond gaat omploegen, freezen en inzaaien. Een behoorlijk stuk gazon, waar we een zitmaaier voor aangeschaft hebben. Nu “mag” ik van Manlief “het gras afdoen”. Na levering van “mijn tractor” al eens geprobeerd op die drie molshopen en de halve vierkante meter mos in de voortuin. Wordt nog lollig. 🙂

Veel minder lollig was het verdict van het bloedonderzoek van hondje Chino. Het bevestigde onze grootste angst: darmtumor, vermoedelijk reeds met uitzaaiïngen. Gezien haar leeftijd (bijna 14) en de sterke achteruitgang van haar hartje was een operatie geen optie meer. Die zou ook niet meer dan een maand of 2-3 uitstel gebracht hebben. En dus werd Zoon2 er van verwittigd dat hij beter afscheid kon komen nemen, want dat het ook niet zinnig was haar nog langer te laten afzien.

Woensdag kwam dierenarts Joris voor de derde keer in evenveel jaar een droeve taak vervullen. Met ons niet zo domme blondje tussen ons in zaten Zoon2 en ik onze tranen te verbijten om haar niet teveel van streek te brengen. De nozzle was al stress genoeg, maar een spijtige noodzaak. Een pitbull vecht nu eenmaal tot de laatste snik. Toen ze eenmaal sliep trok ik me terug en liet haar over aan haar baasje met wie ze 12 jaar lief en leed deelde, vóór ze in ons “rusthuis” aan haar verdiende “pensioen” begon.

Chino, meid,

de eerste keer dat je bij ons logeerde was je een wilde puber. Ik herinner me nog dat je zo door het dolle heen was dat je letterlijk tegen de muren op liep. Je presteerde het om 2-3m over de muur te lopen. Ik heb het je geen andere hond zien voor- of nadoen. Nicky en Floor wisten niet wat hen overkwam als jij als een losgeslagen onweer door de woonkamer denderde. Zot beest!

Je werd opeens heel erg kalm nadat je van de emmer dettolsop gedronken had. En heel ziek ook. We dachten toen dat we je zouden moeten afgeven. Je baasje was gaan werken, wij hadden die dag eigenlijk een bezoek aan een tentoonstelling in Luik gepland. Na een bezoek van Joris zijn we daar ook heen gereden, maar we hebben van die unieke tentoonstelling geen jota meegedragen want onze gedachten waren de hele tijd bij jou. En dus stonden we nog vóór de middag weer thuis.

Toen je de tweede keer kwam logeren was je geen partij meer voor onze hondjes en dus werd het een scheiding van tafel en bed. “Die van ons” beneden, jij met je baasje boven. Er sneuvelden wat boeken, want je lustte wel een stukje literatuur. Maar wie kan er nu boos blijven op die twee gouden potjes honing waarmee je ons aankeek? Ronde, diepgouden kijkers, die al snel niet zo goed meer werkten.

Anderhalf jaar geleden kwam je definitief bij ons wonen en we hoopten je nog een paar leuke jaren met veel aandacht en zorg te kunnen schenken. Het heeft niet mogen zijn. Ik troost me met het denkbeeld dat je nu met je mooie mama Atika, onze Nicky en Floor en je acht broertjes en zusjes in de eeuwige jachtvelden ondeugende streken uithaalt.
Somewhere over the rainbow…

 

 

 

Advertenties

4 gedachten over “Over waanzinnig druk en een niet zo dom blondje…

    • Dat is dan ook onze enige troost, Marian. Maar àls -ÁLS- er nog een hond komt, zal het zeker niet voor de eerste jaren zijn. We hebben ietsje te vaak moeten afscheid nemen op korte tijd. Nou ja, was ook te verwachten als ze allemaal omtrent dezelfde leeftijd zijn, maar een mens onderschat altijd de impact. Vanmorgen zeg ik tegen Manlief:” Vannacht heb ik Floor horen blaffen omdat ze uit moest”. Zijn reactie:”Zot, ik ook!” Het zit nog te diep.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s