Ik zit middenin…

… het afscheid nemen en regelen voor “later” dat “nu” aan het worden is.

Het is lange tijd – tot vóór heel kort zelfs – nogal abstract gebleven, waarschijnlijk mede door het feit dat Manlief al 2 jaar in mijn plaats aftelde. Ik keek er naar uit, maar daarbij bleef het. Maar nu zit ik in de laatste rechte lijn: over precies 7 dagen, zo omstreeks dezelfde tijd waarop ik nu dit bericht type, overhandig ik de sleutels en de gsm aan mijn baas en hoop voor mijn collega’s dat ze zich er mee kunnen amuseren.

Afgelopen woensdag had ik mijn laatste comitévergadering. Voor de gelegenheid had ik afgesproken dat mijn opvolger-notulant al meteen aan de slag mocht, aangezien ik nog amper in de buurt van mijn pc geraak op het werk. Daar zit intussen iemand anders zich naarstig in te werken. Enkel als hij op cursus is, kan ik nog eens achter mijn klavier gaan zitten. Na >16 jaar wordt het tijd dat een nieuwe verslaggever zich gek kribbelt terwijl hij probeert de discussies te volgen. 🙂

Achteraf waren er wat natjes en droogjes voorzien, kreeg ik een prachtig boeket in de handen gedrukt en merkte de voorzitter fijntjes op dat hij de “altijd correcte, maar in een bloemrijke taal gestelde” verslagen wel zou missen. Er werden handjes geschud en wederzijdse wensen voor een fijne toekomst uitgewisseld.

Vandaag is er een etentje gepland met onze dienst. We gaan met z’n tweeën met pensioen en in het VIP-restaurant van de universiteit is een tafel voor ons gereserveerd. Er zullen zeker herinneringen opgehaald worden, aan goede en slechte tijden. De anderen gaan achteraf nog terug aan de slag. Zelf stap ik na het eten op de tram naar huis. Mijn overuren kan ik toch niet zomaar laten schieten? En de zon verwacht van mij dat ik de hond nog uitlaat vóór ze gaat slapen.

Nog één week volmaken. Vooral met klusjes waarvoor ik veel moet rondlopen, want ja die pc, he… Het wordt ook wel veel blijven staan en nog eens even babbelen met de bijna ex-collega’s, dat is nu al het geval. “Gaat ge’t gewoon kunnen worden? Het gaat nu wel heel vlug, he? Wat zijn er de afgelopen maanden al veel vertrokken! en de volgende maanden dan!”

Ja, het is een hele generatie die vertrekt. Allemaal omstreeks dezelfde tijd begonnen. Zo gaat dat bij de opstart van een nieuwe universteit. En dus ook allemaal -of toch bijna- omstreeks dezelfde periode weer weg.

Volgende week vrijdag – net op mijn verjaardag – is er dan nog de afscheidsdrink voor de mensen die ik zeker nog even persoonlijk wil bedanken voor hun jarenlange inzet voor onze gemeenschap: “mijn” ehbo-ers en interventiebegeleiders en een paar mensen op wie ik ook altijd blindelings kon vertrouwen in tijden van crisis, en niet zelden bij nacht en ontij. Hun engagement is door veel mensen altijd als heel vanzelfsprekend beschouwd, maar het werd meestal niet gehonoreerd en erkend. Daarom wilde ik hén -liever dan wie ook – nog eens de hand schudden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s