Uiteraard…

Halfacht en ik kom op een donkere, verstilde campus.

Studenten zullen er de volgende weken al niet teveel zijn wegens blokperiode. Collega’s hebben bijna allemaal twee vakantiedagen of wat overuren opgeofferd om de volle twee weken kerstvakantie te hebben. We hebben namelijk net de wintersluiting achter de rug: van 21 december tot en met gisteren was de tent dicht.

Binnen onze eigen dienst wilden de meesten ook dat kleine gat dichtrijden tot aan het volgende weekend. Omdat er toch iémand het eventuele telefoongerinkel moet stoppen, bood ik aan om te babysitten. Ik wil die dagen/uren liever opsparen om andere gaten dicht te rijden. Met een week vakantie die ik overgehouden heb van vorig jaar, een week die ik tegoed heb van dit jaar en een week overuren kan ik vanaf mijn verjaardag tot 1 maart overbruggen, zodat ik effectief ook op mijn verjaardag kan zeggen: ik ga nooit meer werken!

Een paar overuren heb ik nog teveel. Die ga ik de volgende weken wel nodig hebben (en misschien zelfs nog een paar méér dan ik staan heb, dus die moet ik dan nog inhalen). Mijn moeder krijgt binnen 2 weken een nieuwe heup. Uiteraard kan je het menske niet alleen naar het ziekenhuis sturen. Uiteraard zal ik ook tijdens de week die ze daar verblijft en de drie weken revalidatiekliniek (twee)dagelijkse ritjes rijden om haar gezelschap te houden en de was/strijkdienst te verzekeren. Uiteraard neem ik desgevraagd elke keer wat mondvoorraad mee, want een goede chirurg betekent nog niet noodzakelijk ook een goede verzorging en/of eetbare kost. Dat hebben we reeds bij herhaling kunnen vaststellen. En uiteraard vonden we het maar normaal dat we onze vakantie naar Terschelling -die voorzien was voor de twee weken die op haar revalidatie volgen- annuleerden om haar bij haar thuiskomst nog hand- en spandiensten te verlenen.

Het zijn evidenties die voor velen onder jullie ook als zekerheden gelden, vooral voor diegenen die geen broers en/of zussen hebben en dus de taken niet kunnen verdelen. Toch heb ik het ooit anders geweten. Zelf hebben mijn ouders er nooit graten in gezien om met vakantie te vertrekken op het moment dat één van hun oudjes stervende was. Drie keer heb ik aan de telefoon gehangen om hen te laten weten dat ze naar huis moesten komen als een van mijn grootouders “uitdoofde”. Ooit is me dat zelfs niet in dank afgenomen omdat “het toch niet meer van deze tijd is om iemand uit verlof te laten komen voor zoiets, er zijn nu toch koelkamers”. Dixit mijn moeder. In aanwezigheid van haar eigen ouders. Van wie ik de blik in hun ogen nooit vergeet, al wordt ik honderd en zo dement als een schoenzool.

En dan heb ik het er wel eens moeilijk mee dat er uiterst verontwaardigd gereageerd wordt als ze op het laatste moment -als ik de werkverdeling  met mijn collega’s al heb afgesproken, vergaderingen verschoven en opleidingen uitgesteld heb- het programma wijzigt en ik daar niet zomaar in kan meegaan zonder overleg op het werk. Want al ben ik na de eerste week van februari dan “vrij”, tot die tijd moet ik wel nog werken.

Als ik voorstel dat Manlief dan al als chauffeur dienst doet om haar weg te brengen de namiddag ervóór i.p.v. de dag zelf omdat ze bedacht heeft dat ze dan toch maar liever onder volledige verdoving gaat dan met epidurale, krijg ik een veeg uit de pan en het gevoel dat ik haar laat vallen als een baksteen. Hoewel ik -alweer uiteraard– toch diezelfde namiddag en avond nog naar haar toe ga. Nà mijn geplande vergadering.

En zo komt het dan dat ik nu op het werk bijna omval van de slaap. Ik heb de halve nacht liggen tossen en keren omdat ik wakker lag. Omdat ik alle zeilen bij moet zetten om niet weer in oude fouten te hervallen en mijn agenda te laten bepalen door de willekeur van anderen. Want één ding is zeker: als ik hier toegeef, wordt vanaf nu onze agenda voor de rest van onze dagen bepaald door mijn moeder. Eerst uiteraard in functie van haar beperkte mobiliteit en daarna uiteraard omdat ze het nu eenmaal altijd gewend geweest is (en gedaan gekregen heeft) om met de vingers te knippen en haar zin te krijgen. Omdat één voor één haar vrienden en kennissen wegvallen en ze dus minder gezelschap heeft. Omdat ze zich in gedachten al een gezelschapsdame voor de geest haalt die aan een nageltje klaarhangt en komt aanvliegen als er een gat in haar agenda valt.

Manlief is reeds twee jaar met pensioen en kijkt al evenlang hartstochtelijk vurig uit naar onze tijd samen. Zó erg, dat hij al twee jaar bijna elke dag verzuchtte “dat hij blij ging zijn als ik thuis was”, zodat vooral het laatste jaar voorbij kroop. Om die tijd te bekorten hebben we al plannen gemaakt: voor fietstochtjes, natuurprojecten, wandelingen, samen tuinieren en de voortbrengsels daarvan verwerken tot leuke dingen voor de mensen, …

Het wordt een zaak van ons (en dan vooral mij) tot de tanden te wapenen en te vechten tot de laatste snik om die tijd samen veilig te stellen. Want er is ook nog mijn schoonmoeder die naast ons woont. Ook zij heeft van die noden waarin moet voorzien worden.

En er is ons eigen huishouden, dat ook nog tijd vergt. We hebben onszelf en elkaar beloofd onze oudjes nooit in de steek te laten, maar er moet voor ons ook nog wat leven overschieten. Om samen te delen, om samen van te genieten, om samen dingen te doen die er vroeger nooit van gekomen zijn. Omdat we die tot nu hebben uitgesteld zodat er (toen ook al ) tijd vrijkwam voor anderen. Uiteraard

Advertenties

12 gedachten over “Uiteraard…

  1. Dat klinkt als… vanzelfsprekend!
    Als ik iets kan doen om te helpen, een avondje warm eten maken zodat je eens niet hoeft te koken…??? Of iets anders? Graag hoor! XX

    Like

    • Je bent een lieverd. Ik hou je aanbod warm tot we zicht op de situatie hebben. Bedankt alvast. Intussen het heft in handen genomen en het ziekenhuis gebeld. Of ze nu volledige narcose, epidurale of een halve fles whisky kiest, ze moet maar de dag zelf binnen, dus dat probleem is al van de baan. De volgende te kraken noot, bitte! 🙂

      Like

  2. Ik ken je dan wel niet persoonlijk, maar uit je blogstukjes komt sterk naar voren dat jij iemand bent die zonder problemen klaarstaat om andere mensen te helpen (en de neiging hebt om daar dan zelf onderdoor aan te gaan): dus, je voornemen goed koesteren en heel sterk vasthouden aan je eigen agenda, en dus goed voor jezelf en je eigen man/gezin zorgen. Dan is er daarnaast nog voldoende ruimte om voor anderen te zorgen.

    Like

    • Ben ik heel zeker van plan! Stel je voor dat ik een burnout krijg van met pensioen te zijn. Durf er niet aan denken wat de dokter me dan gaat voorschrijven… 😉

      Like

  3. Via via hier terecht gekomen en wat rondgelezen. Dat van het zorgen voor je ouders begint nu bij ons serieuze vormen aan te nemen dus was het herkenbaar wat ik hier las. Circle of life, we komen er allemaal voor te staan en ook de twijfels zoals “doe ik genoeg”.

    Like

  4. Er zijn nog koelkamers… hemeltje wat een uitspraak. Ik weet niet goed of het om te lachen of om te huilen is. Ze heeft chance met een dochter die er toch een andere visie op nahoudt.

    Like

    • Het gekke is dat ze nu nog altijd achter die utspraken en beslissingen van toen staat, maar het tegelijk vanzelfsprekend vindt dat anderen daar niet aan mee doen. Je zou tenminste denken dat ze intussen wat meer verstand gekregen heeft, dat het een “slip of the tongue” was.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s