Zo af en toe eens …

… goed keet schoppen, je eens opwinden over een krantenkop/artikel, … Het kan deugd doen. Vaak is dat gewoon een manier om de opgestapelde druk te ventileren, eens stoom af te laten op een manier die niet rechtstreeks raakt. Altijd beter dan je baas een blauw oog te slaan of je hond achter een irritante buur aan te sturen.

Beroepshalve (nu het nog kan 😉 ) ging ik door dit artikel door mijn dak.
De pretentie van die werkgevers kent toch geen grenzen, of wat? De werknemer mag er naast zijn job geen leven meer op na houden. Buiten de werkuren, in de privé-tijd, mag je nog enkel bezig zijn met werkmails te beantwoorden, rapporten uit te schrijven en verder je mentaal voorbereiden op je volgende werkdag. Een gezin? Wég ermee! Een hobby? Geen tijd! Sporten (om je opgekropte stress te managen, zodat je er weer even tegen kan)? No way!
Ik krijg al de creaps als ik dat afgewassen Unizo-kopke op het scherm zie verschijnen om te zeuren over het feit dat de loonkloof nog altijd bestaat, in plaats van eens een halfvol glas te zien en content te zijn dat er (voor de geldschuimers) verbetering is.

Écht boos was ik gisteren door de totaal schaamteloze manier waarop de patiënt wordt bedrogen, uitgebuit en leeggezogen door gewetenloze farmaciereuzen. Dat dat geen lieverdjes zijn weet iedereen al langer. Hun reactie dat “de patiënt daar geen cent van heeft betaald, want het wordt allemaal door het ziekenfonds vergoed” was nog olie op het vuur. Hoezo, de patiënt betaalt dit niet? Alle (niet)-patiënten betalen hieraan mee via de sociale bijdragen die de ziekenfondsen overeind moeten houden. De maatschappij als melkkoe voor kompleet dolgedraaide bloedzuigers. En dat op de rug van de weerloze burger, want de enige manier waarop je hen zou kunnen boycotten is door je eigen gezondheid overboord te gooien.

Zo op de valreep naar de Groote Vakantie kijk ik nog even om naar de laatste 16 jaren van de in totaal 40 gelijke delen van mijn loopbaan. Hoewel er nog een aantal niet onbelangrijke factoren is die mee bijgedragen hebben aan de goede evolutie, is het toch leuk te weten dat het werk dat door jou en je collega’s overal te velde wordt gedaan toch zo zijn nut heeft. Het hoeft niet altijd kommer en kwel te zijn.

En als je dan uitgeraasd en wel bij de laatste krantenkop aanbeland bent, is het puur genieten: niet voor ons weggelegd in ons klein landje (behalve heel soms, maar waar vindt een mens nog een vrij uitzicht hier?) maar in het Hoge Noorden een jaarlijks lichtspel zonder klank. De ongetwijfeld altijd herhaalde “oh’s” en “ah’s” niet te na gesproken…

Advertenties

2 gedachten over “Zo af en toe eens …

  1. Ik kan je helemaal volgen in deze chrisje,ook al ben ik zelf ook een werkgever,wat ik wel vraag aan mijn mensen,is om geen parachute te springen en zo,of anders,als ze wel dit soort gevaarlijke sporten willen doen,zich zelf goed bij te verzekeren,maar dat is voor hun zelf,iedereen heeft recht op een prive leven volgens mij

    Like

    • Jij bent dan ook geen “gewone” werkgever, Marian. Jij bent één van die uitzonderingen die de regel bevestigen. Ik denk dat in deze vooral de grote firma’s schuldig zijn.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s