Een laatste keer dit…

… een laatste keer dat. Het is begonnen.

Het comité-secretariaat is uit handen gelegd. De scepter voor de verslaggeving is doorgegeven. De afspraken voor de laatste bedrijfsbezoeken staan in mijn agenda.
Na deze week nog 9 weken, waarvan bijna 2 boordevol feestdagen en vakantie. En dan gaan de boeken toe.

Het zal wel normaal zijn dat een mens dan eens wat vaker achterom kijkt naar wat geweest is. Vooral omdat we met een aantal ouwe getrouwen op korte tijd allemaal dezelfde stap zetten. Sinds eind september vertrokken al 3 collega’s, volgende week gaat nummer 4 met pensioen, op de voet gevolgd door nummer 5. Dan wordt het even rustig tot ik het begin februari samen met nog iemand van onze dienst het afstap. Op onze weg naar de uitgang krijgen we dan hoogst waarschijnlijk nog het gezelschap van iemand waar ik vroeger nog jaren mee samen gewerkt (en vaak héél veel gelachen) heb.

De grote uitstroom. Een hele generatie die plaats ruimt. De generatie die begin jaren 70 van vorige eeuw (oh, wat klinkt dat ver weg!) gezamelijk de schouders onder het toen nog jonge RUCA zette. Enkelen onder hen zaten in dezelfde zaal (het “aquarium” in de vroegere Koloniale Hogeschool) net als ik over hun schriftelijke aanwervingsexamen gebogen. Met 108 waren we. Daarvan mochten er uiteindelijk een stuk of 20 terug komen voor een gesprek en een mondeling examen. Er waren 5 jobs om voor te vechten. Van die 20 kwamen er 18 effectief opdagen. Daaronder een magere lange kerel met een ringbaardje, die een week vóór mij begon bij de leerstoel “Anatomie & Embryologie van de Mens”. We waren nog maar een week ingelijfd bij de dienst of we kregen al de thuiswacht terwijl de anderen samen gingen eten (bij de reservatie was er van ons nog geen sprake, vandaar). Dat hebben ze geweten! Tweeënhalf jaar later mochten ze een trouwcadeau kopen. 🙂

Intussen is het RUCA al 10 jaar ter ziele, net als de UIA en de UFSIA. De UAntwerpen verrees als een feniks uit hun as en noemt zich nu bij monde van haar rector een tiener.

Maken dat we weg zijn tegen dat het puberen begint!

Advertenties

2 gedachten over “Een laatste keer dit…

  1. Het RUCA. Jaja, ik heb het er helaas niet lang uitgezongen als student. Maar toch hou ik er fijne herinneringen aan over. Prachtige campusomgeving, helaas wel wat ver van ’t Stad.
    Geniet van die laatste weken, ze zullen om zijn voor je het beseft.

    Like

    • Inderdaad wat ver van ’t stad. Ik heb twee jaar deeltijds ook de dienst op de stadscampus open gehouden en dan kon je tijdens de lunchpauze eens een boodschap doen of een terrasje meepikken. Dat mis je wel aan de Groenenborger. Je zou staan kijken als je nu op Middelheim of op Groenenborger komt. Serieus wat ge(ver)bouwd!

      De oude bib is al van in 95 gesloopt en vervangen door een (intussen uitgeleefde, want voor de externe uitbater niet interessante) sporthal. Het oude home op Middelheim is platgegooid en daar zijn ze nu een nieuw restaurant uit de grond aan het stampen. Waar de tennispleinen lagen, staat nu (bijna) het nieuwe administratieve gebouw. En op Groenenborger komt boven de Craeybeckxtunnel een nieuw gebouw Z, voor de ingenieurswetenschappen, die sinds 1 oktober ingekanteld zijn.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s