Verkeer(d)…

Het was gisteren helemaal mijn dagje niet. Belt Zoon2 of ik na het werk Kleindochter3 kan ophalen bij haar grootmoeder en naar de kraamkliniek brengen. Halfuurtje vroeger uit (15:30, dus) en naar Hoboken. Het verkeer ging zo vlot dat ik daar bijna te vroeg was.

Dan naar Deurne en nog even gekeken naar de jongste spruit. Die is nu uit de couveuse maar nog wel in de couveusekamer. Moet normaal 15cc melk drinken per flesje, maar joeg er in twee oogknippen 40cc door. En maar zwaaien met die mini-armpjes en -beentjes!

Dan naar huis. Of althans… dat was de bedoeling.
Vlak bij de Stenen Brug in Borgerhout deed ik 45 minuten over 200m. Op de radio werd gemeld dat bij de parking in Kruibeke maar liefst 3 zware ongevallen gebeurd waren en dat de wachttijd op de E17 ruim een uur bedroeg, nog opliep en dat het verkeer richting Gent beter via de A12 kon rijden.

Ja, OK, maar daarvoor moest ik dus eerst een stuk E17 doen en dat was geen optie meer zoals ik ingeklemd zat tussen al die andere wachtenden. Dwars door Antwerpen dan maar. Ik belde Manlief dat ik afhaalchinees zou meebrengen. Het was toen 17:20 en bloedheet in de auto want als je bumper aan bumper rijdt, kan je beter je airco afzetten of je bent high van de uitlaatgassen van de auto vóór je. Die naast je spuwen ook smurrie, dus lang de ramen open is ook al niet zo slim.

Om 18:20 liet ik van bij het oude gerechtsgebouw weten dat hij maar beter brood kon eten, want dat het voor geen meter opschoot. Letterlijk. Tegen 19:30 kwam eindelijk de Rooseveltplaats in zicht. Daar liepen voetgangers al rond in uitgangstenue en in high moods. Mijn mood was intussen gezakt tot een punt dat ik Zoon2 aanmaande zijn rijbewijs nu eindelijk te halen, zodat hij desnoods een autootje kon huren als hij er een nodig had. Dat ze er geen willen kopen, tot daar aan toe, maar die van mij vervuilt de lucht ook als ik me voor hen elke keer vastrij in een file.

20:20 en ik was ter hoogte van de Paardenmarkt. Het schoot nu echt op. NOT

Om klokslag 20:40 dook ik eindelijk de Waaslandtunnel in. Alwaar we richting Linkeroever nog altijd bumper aan bumper reden en in de tegenrichting plots een ambulance aan kwam met gillende sirenes en flitsende zwaailichten. Ik kan je verzekeren dat dat in zo’n smalle koker onder de grond zwaar intimiderend werkt! Blijkbaar bracht het de tegenligger die vlak vóór de ambu reed zó van zijn stuk dat hij volop in de remmen ging en stopte… De ambu kon hem amper ontwijken door zich op onze kant te schieten en daar was maar net ruimte voor de wagen in de breedte, niet in zijn volle lengte. Hoe hij zich nog op tijd rond die stilstaande auto heeft kunnen slingeren, ik weet het echt niet al stond ik er met mijn neus bovenop. Ik weet wél dat ik er bijna een hartstilstand aan overhield.

De rest van de tunnel heb ik in recordtempo afgelegd. Nog nooit zo blij geweest dat ik weer in open lucht was! Alle ramen open al was het intussen al donker en niet meer echt warm. Om 20:55 was ik thuis. Net op tijd voor de Rode Duivels. Al bleef mijn humeur nog wel een tijdje hangen ter hoogte van de hellepoorten. Vijf uur in de auto opgeplooid, met enkel het gezelschap van een half flesje lauw water waar de bruis uit was. Niet echt de gedroomde aanloop naar een feestelijk voetbalavondje…

Advertenties

4 gedachten over “Verkeer(d)…

    • Ik voel het nu nog in mijn heup, van het lange zitten in dezelfde houding. Moeten seffens weg, maar ik ga nog liever te voet dan achter het stuur te kruipen. Manlief kan maar bobben vandaag…

      Like

  1. Eens thuis was je “back from the future”. Ik ben eigenlijk blij dat ik werkloos ben. Ik heb ondertussen een grondige hekel aan de auto en de bijhorende files. Echt. En er is niet onmiddelijk een valabel alternatief. Enfin.
    Rust maar goed uit, het weer helpt je er een handje bij.

    Like

    • Uiteindelijk bilan van het hele avontuur: het halve weekend maag overhoop van te lang met honger te zitten en het drinken van dat lauwe water, hoofdpijn van de ingeademde troep en als kers op de taart Herniaretta die behoorlijk van haar oren gemaakt heeft vanwege het lange opgeplooid zitten in een auto. Deze week haal ik terug een Lijn-abonnement. Baas betaalt, ik ben ineens niet meer beschikbaar als familiechauffeur en als dan het verkeer in de knoop loopt, kan ik rustig een stukje lezen. Eten in de bus mag niet, maar wat ze niet zien mag altijd. Desnoods een noodrantsoen chocolaatjes. 😉 En af en toe kan ik tenminste eens van houding veranderen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s