Uit de fabels van Natuurindekijker…

Van de spin en de wesp

Er was eens een tuin met veel leuke rommelhoekjes. Er groeiden planten waar kleine, geniepige rovertjes naar hartenlust in konden spelen. Zo kwam het dat er op de lila bol van een kogeldistel een spierwit monsertje zat, een kameleonkrabspinnetje (Misumena vatia). Ze kon uren roerloos zitten wachten tot er zo’n domme aardhommel (Bombus terrestris) in haar netten verstrikt raakte.

Nu ja, uren hoefde ze vaak niet eens te wachten want die dikkoppen kwamen met massa’s op die bloemen af. Hommels mogen dan wel groot en sterk zijn, erg slim zijn ze niet. Als ze nectar gevonden hebben gaat hun verstand op nul. En dus werd ons krabspinnetje in no time een heuse krabspin.

In die tuin hing ook een raar houten ding met allemaal takjes en stokjes met gaatjes in. Een insectenhotel. Op die zonnige zondag in augustus kwam er een raar zoemend en krassend geluid uit dat hotel. Je moest wel een beetje opletten, want van de nabijgelegen snelweg kwam veel lawaai, maar toch kon je het horen. Het leek wel of iemand hout zat te kauwen met grote sterke kaken.

Eerst was het niet helemaal duidelijk in welke kamer de luidruchtige gast zich bevond, maar toen kwam ze (want het was een echt vrouwtje, zij het niet van koninklijken bloede) naar buiten en liet haar ware aard zien. Het was een ranke, slanke wesp. Helemaal in een strak zwart pakje, zoals al die moeilijke karakters in misdaadfilms. Het was een spinnendoder uit de legerscharen van de Pompiliidae.

De krabspin, volgevreten en loom van de zon, was niet erg oplettend en dat zal ze zich intussen al dik beklaagd hebben, want opeens voelde ze een prik en toen niets meer. Ze zag eerst één poot naar beneden dwarrelen, toen nog één en toen werd ze opgetild en door de lucht meegenomen naar het hotel. Een ontvoering op klaarlichte dag! Ze werd in een donkere gang geduwd en vastgebonden aan de muur. Toen ging dat zwart venijn met haar kont zitten wiebelen tot ze een ei uit haar smalle lijf geperst had en dat kleefde ze aan de verlamde spin vast.

Als de spin gehoopt had dat ze nog kon ontkomen als de pikuur eenmaal uitgewerkt was, dan kon ze dat snel vergeten. De glimmende kidnapster vloog enkele keren naar buiten en kwam telkens terug met metselspecie. En op enkele minuten tijd was de vluchtweg helemaal dicht gemetseld.

The movie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s