Geen weer om te vlaggen …

De timing van de royalty is perfect: midden in de jaarlijkse komkommertijd zorgen zowel ons eigen koningshuis als de Britse koningskinderen ervoor dat de kranten weten waarover te schrijven.

Oranje mag er dan veel meer geld tegenaan gegooid hebben, hier bij ons was er nauwelijks concurrentie voor de aandacht. Onze politiekers zullen er net ietsje minder enthousiast om geweest zijn, want zij moesten acte de présence geven terwijl ze anders een rustig heenkomen hadden kunnen zoeken nadat ze weer manieren gevonden hadden om onze zakken leeg te kloppen.

Ik ben geen fanatiek royalist, net zo min als de republikeinen mij tot de hunnen mogen rekenen. Er moet uiteindelijk iemand zijn om de honneurs waar te nemen en of een monarchie nu zoveel meer geld kost weet ik niet zeker. Al die exuberante -al dan niet verdiende – presidentspensioenen lopen ook op. Als je het risico loopt van om de 4 à 6 jaar een nieuwe joker te moeten inzetten zit je ook al snel aan mooie ronde cijfers.

Blijkbaar beantwoorden de blauwbloedigen dezer aarde toch nog altijd aan een bepaalde volksbehoefte. Afgelopen zondag werd er weer taalgrensoverschrijdend vastgesteld dat er nog zoiets als een België/Belgique/Belgiën bestaat. En het is tenslotte altijd leuk om achteraf in de buitenlandse pers de verwarring te lezen en de stapels blunders door te bladeren omdat niet alleen de Belgen zelf er niet meer aan uit kunnen. Een staatsorganisatie als de onze is altijd goed voor een paar rolberoertes van het lachen.

Geef toe: onze “houten” prins werd in extremis nog een handtastelijke koning. Ach, geef de man de tijd om zijn stiel te leren. Toen wij aan onze eerste job begonnen, stonden onze  handen ook nog (een beetje) verdraaid. Praktijkervaring haal je niet uit de boekskes. Onze Filip heeft ten minste een job te pakken vóór hij aan kleinkinderen moet beginnen denken. Overbuur Charles bijt nu zijn nagels helemaal tot aan de nagelriemen af. Hij kwam niet aan de bak toen hij trouwde, kreeg nog geen kans toen hij in de klein mannen zat, zelfs als opa komt hij nog niet in aanmerking. Hopelijk voor hem haalt hij het vóór hij van miserie begint te dementeren.

En net als de laatste vuurwerkpijl in Brussel uitdooft, gaat aan de overkant van het Kanaal ergens een slaapkamerlicht aan, puft een zweterige Kate tegen haar nu bloednerveuze echtgenoot “Willy, ik geloof dat het zover is, jongen. Pakt mijn valieske en begint alstemblieft niet te zeveren dat ge eerst nog een sjatte kaffe gaat zetten, he”

De “bookies” deden gisteren gouden zaken. Wat kan een mens anders doen terwijl hij staat te wachten op het grote “verlossende” nieuws? Om alvast een vreugdedansje in te studeren is het veel te warm, dus waagt men een gokje. Of twee, drie. Over of het een “mannetje” of een “vrouwtje” gaat worden. Het gewicht en de lengte van het prinselijke kind. De naam die het wicht gaat moeten meezeulen. Waarbij sommigen met de traditie willen breken met van die voorstellen die je vaak in de supermarkt hoort roepen in een variante waar je tenen van krullen. Want een exotische naam (hoe extravaganter, hoe liever) spreek je het liefst zo hard en zo verkeerd mogelijk uit.

Het grappigste is dan nog dat al die hervormingsgezinden elkaar tegen het hek van het paleis plat drukten om een foto te kunnen maken van die vergulde schildersezel met de aankondiging erop. In een tijd dat zo’n kleine sms’end en twitterend geboren wordt, moet een uit de mottenballen gezochte lakei het doktersbriefje gaan ophalen (gelukkig mag dat al met de auto) om  het bij de grote baas te gaan afgeven, waarna het buiten te kijken gezet wordt. Maar niet eerder dan dat het nieuws eerst officieel aan de regering en de leden van het Gemenebest werd doorgeseind. Gelukkig niet met postduiven. Een mens mag er niet aan denken dat zo’n beest over de jagersbatterijen rond de Middellandse Zee moet vliegen… Tegen dat iedereen eindelijk weet wat hij/zij al lang door heeft rijdt die kleine al zijn eerste Ronde van Frankrijk, natuurlijk.

Alles net op tijd afgewerkt, zowel bij ons als bij de overzeese buren. Dan kunnen we nu eindelijk met een gerust geweten onder de loden zon en de ozon bezwijken en de vlaggen opbergen. Als je er zelf mee moet zwaaien om wat koelte te krijgen helpt het toch niet veel, he?

Advertenties

5 gedachten over “Geen weer om te vlaggen …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s