Van stekelige onderwerpen en domme blondjes …

Manlief kwam me roepen op het moment dat ik de auto met stofzuiger en spons te lijf wou gaan. “We hebben terug een egel in de tuin!”

Nu is het eerder waarschijnlijk dat we vaker van die wandelende speldenkussens rondlopen hebben in onzenof. Maar vermits die beestjes doorgaans actief zijn als wij horen te slapen, komt het er niet zo dikwijls van om er eentje te zien. Enkel als ze op zoek zijn naar een rustig plekje om alweer een koude, natte lentedag te trotseren of eindelijk eens van een paar schaarse zonnestralen te genieten kan het wel eens zijn dat ze overuren draaien. Of als ze op zoek zijn naar een doos Kleenex omdat ze snipverkouden zijn, om de haverklap niezen en bellen blazen uit hun neusje, zoals in dit  geval.

Jaren geleden stonden we een paar keer in de nachtshift. Zo rond een uur of halfdrie ’s nachts hoorde ik op de oprit plots een staccato “taktaktaktak”. Het geluid werd steeds nadrukkelijker en versnelde en bezorgde me de creeps omdat ik het niet thuis kon brengen. Er was maar één oplossing: opstaan en gaan kijken. Het was de nacht van dinsdag op woensdag. Ik weet dat nu nog omdat het niet anders kan. Op woensdag wordt het huisvuil opgehaald en die bewuste week was het de beurt aan “blauw” ofte PMD. Wat dat met elkaar vandoen heeft? Het gehakketak was het gevolg van een inbraak in een blauwe zak door een jonge egel. De geur van de olierestjes in een sardienenblik had zoveel indruk gemaakt dat het arme diertje uiteindelijk met een supergrote blikken schoen aan zijn achterpootje rondkletterde. Hoe sneller het dat lawaai achter zich wilde ontvluchten, hoe sneller het uiteraard achter hem aan kwam. Gelukkig konden we het pootje zonder al te veel problemen bevrijden uit het wonderlijke schoeissel en bleek er geen grote averij te zijn. Twee slaapdronken honden stonden toe te kijken hoe we onze “huurder” trakteerden op een paar lepeltjes uit een blikje hondenvoer waarbij de oudste zich zichtbaar stond af te vragen of zoveel domheid dan ook nog moest beloond worden met een feestmaal. De egel liet het niet aan zijn hartje komen, vrat het schaaltje smakkend leeg en boerde luid. Waarna hij zich omdraaide, een hoorbare wind liet en zich in het duister van de tuin terugtrok.

Twee weken later. De nacht van dinsdag op woensdag, jawel. En omstreeks hetzelfde uur. “Tiktikkerdetiktiktikdikkedikkedittiktik”. Miljaar, ‘ tzal toch niet waar zijn? Het was wel waar. Deze keer was onze egel zo vrij geweest een leeg flesje van een noveenkaars (mijn schoonmoeder is nogal devoot en haar vuilzak staat maar een paar meter verderop) op restjes te inspecteren. Alleen had dat experiment een beetje verkeerd uitgepakt. Noveenkaarsen – voor wie dat niet zou weten – hebben een diameter van pakweg 4-5 cm en zijn ongeveer 15cm hoog. De flesjes ervan dus ook. Zodat Stekelmans op een nogal onchristelijk uur weer naar zijn slaapplaats sjokte met zo’n rode helm op. Het moet daarbinnen een hels kabaal geweest zijn voor zijn kleine oortjes, als wij er in huis wakker van werden. Anyway. Héél voorzichtig de egel uit zijn benarde situatie verlost, blikje hondenvoer open, … De rest van het verhaal laat zich raden. Een hond die met de ogen stond te draaien van “hoe is het in godnaam mogelijk van zo stom te zijn”, een tweede hond die maar liefst op respectvolle afstand toekeek  en twee baasjes met hoofdpijn van de onderbroken slaap.

Vandaag was het de hond (niet dezelfde) die het domme blondje uithing. Ondanks de herhaalde waarschuwingen om de egel ongemoeid te laten heb ik tot drie keer toe het bloed van haar snuit moeten wassen. Uren later voelde ze in haar snuit waarschijnlijk hetzelfde als ik in mijn vingertoppen: kleine scherpe prikjes, alsof er van de stekels microscopisch kleine stukjes afgebroken waren en in mijn huid zaten. En bij mij was het nochtans allemaal goed bedoeld: voor de egel een veilig onderkomen verschaffen vóór dat koppige woefbeest een vierde poging zou wagen…

Wie niet vies gevallen is kan op de beelden zien hoe het snipverkouden beestje snottebellen blaast. De schokjes zijn even zovele niesbuitjes, waarvan het geluid niet te horen is in het filmpje vanwege het snelwegrumoer. Omdat ik niet wist of het speldenkussen honger had, serveerde ik wat snippertjes rauw vlees en een lepeltje ganzenvet (Chino eet geen blikvoer dus moest ze wat van haar stoofvlees afstaan, vandaar misschien haar domme doortastendheid). Maar met een verstopte neus heb je meestal niet veel zin in eten.

Advertenties

4 gedachten over “Van stekelige onderwerpen en domme blondjes …

    • Zoooo schattig, die kraaloogjes en dat spitse snuitje. Dan neem ik er de vlooien en teken wel bij. Alleen … de verkoudheid mag ie houden. Ik ga met in niet zo lange tijd met vakantie en ik sleur liever niet met koffers vol zakdoeken …

      Like

  1. Wat een groot en mooi exemplaar! Jammer dat we ons nooit aan zo’n bezoek mogen verwachten in onze kleine, ingesloten stadstuin…

    Like

    • Dat is net het grote probleem: er zitten echt wel egels in de steden ook, maar enkel daar waar er open verbindingen zijn (voor kleine schepseltjes dan) tussen de tuinen. Ze hebben een vrij groot raviaal en hoeven dus doorloopjes te hebben.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s