De kat die…

Na een mega leesdip van ruim 2 jaar, ben ik sinds een paar weken aan een reusachtige inhaalbeweging begonnen. Dat dat onder meer ten koste van dit blogje gaat, betreur ik. Anderzijds is daar dan wel een vorm van compensatie aan verbonden: schrijven over lezen.

Om een beetje overzicht te houden over wat we aan leesvoer in huis hebben en wat nog moet aangeschaft worden, ben ik twee weken geleden begonnen al onze boeken in te voeren in Goodreads, een online inventaris die je al dan niet kan delen met (on)bekenden zodat je bijvoorbeeld boeken kan  uitwisselen, becommentariëren, aanbevelen, tweedehands bemachtigen en dies meer.

De eerste paar schappen vlak naast mijn bureau gingen nog vrij snel. Daar was ook de stapel nog te lezen boeken bij, op boekenforums meestal afgekort als NTL.
Toen begon ik meer systematisch van boven naar onder en van links naar rechts te werken en toen begon het te slabakken. Wij hebben een aantal reeksen die we grotendeels tweedehands aangekocht hebben. Jarenlang liepen we de occasieboekhandels en boekenmarkten plat, gewapend met lijstjes van ontbrekende boeken. Sommige reeksen zijn intussen volledig, van anderen ontbreken er nog altijd een paar boeken. Ook daarin kan Goodreads handig zijn. Als je via je gsm internet en dus GR kan raadplegen, hoef je die verfrommelde vodjes papier niet meer uit de voering van je jas of van tussen je zakdoek te pulken. De spiekbriefjes zitten dan niet meer zo lang in je portefeuille dat ze onleesbaar worden.

Maar je moet dus eerst wel je hele bezit invoeren in je bestand. En daarvoor moet je al je boeken door je handen laten gaan. Als je heel vlijtig bent, kan je van de gelegenheid gebruik maken meteen het stof af te nemen. Maar bij mij eindigt elke inventarisatie met een  boekje in een hoekje van de zetel. Zo gaat het nog lang duren eer alles ingeschreven is.

Eén van de reeksen is “De kat die…” van Lilian Jackson Braun. Een parodie op het thrillergenre, meer ontspannend dan spannend, al kom je toch nog vaak bij de verkeerde dader uit. Een reeks ook om jonge verwoede niet-lezers aan te steken met het boekenvirus. Zoon1 maakte er een erezaak van om enkel strips te lezen tot hij een kat vond die… Tegen dat al die poezenbeesten de revue gepasseerd waren was hij papiergek en ging hij aan de slag met het “echte” werk. Hij is nu vermoedelijk de fanatiekste bibliotheekganger van de familie.

“De kat die…” gaat over de Amerikaanse journalist met Schotse roots Jim Qwilleran (Qwill) die zijn ups en downs gekend heeft en die door een vriend-redacteur opgevist is om bij de Daily Fluxion te komen werken. Hij krijgt een boel op het eerste gezicht oninteressante opdrachten, maar zijn gevoel voor de misdaad verwikkelt hem telkens weer in een onderzoek. Hij adopteert één na één een stel Siamese katten. Koko, het mannetje, is zelf ook een gewiekste speurder en komt altijd met de doorslaggevende tips aanzetten. Yum Yum, het wijfje, specialiseert zich in diefstal van kleine snuisterijen die een hint naar de oplossing van het mysterie geven. Als hij onverwacht een enorm fortuin erft, verhuist hij naar Moose County, 400km ten noorden van alles (ter plekke benoemd als Hier Boven) en laat zijn job bij de krant Daar Beneden schieten.

Als je een tiener hebt met een allergie voor boeken moet je eens een kat op het menu zetten die… Best mogelijk dat binnen de kortste keren het hele gezin kattengek is.

Advertenties

4 gedachten over “De kat die…

  1. Lezen. Als puber las ik tien boeken per week (in de vakanties toch) en nu haal ik nog geen tien boeken per jaar, hooguit 1 of 2 in het verlof. Een hobby die ik serieus op het zijspoor heb gezet wegens combinatie gezin, werk en nog vele andere hobby’s. Als ik dit lees begint het weer een beetje te kriebelen. En ik heb hier ook wat bijgeleerd over de mogelijkheden van het internet. Ooit… eens… ja vast en zeker wel…

    Like

    • Sinds ik ’s avonds een juffertje ongeduld naast me krijg (zo rond de klok van 8) druk ik gehoorzaam de pc in de wacht en ga ik lezen. Een literaire pitbull, het moet niet gekker meer worden… 🙂

      Like

  2. Enkele weken geleden las ik nog 5 boeken op een week. Sinds ik terug blog ben ik al een hele krokusvakantie in ‘Het zevende kind’ van Erik Valeur bezig. (Maar dat is dan ook een turf van ruim 700 blz.)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s