Aan het Lijntje gehouden…

Zoals ik al eerder beschreef, wonen wij tegenwoordig virtueel op een eiland. En hoewel er intussen één wegomlegging verdwenen is, is er een andere in de plaats gekomen en is de weg langs waar iedereen omgeleid wordt intussen in een dermate slechte staat dat men het zwaardere verkeer (eindelijk!) nog langs een andere weg gestuurd  heeft.
De rechterkant van de wegbedding was namelijk in de gracht aan het sukkelen. Het wegdek zelf was op veel plaatsen zelfs al onbestaande. Pas nadat ik contact opnam met onze lokale politie en hen er op attent maakte dat er blokken asfalt van ruim 15cm dik en 30cm doormeter uit de asfaltlaag weggekaatst waren in straten waar geen verlichting en geen voetpad is en langs waar fietsers en voetgangers zich in het donker naar de veerboot begeven, wordt er wekelijks door de aannemer van de Groote Werken een patrouille met een emmer teer en een pollepel rondgestuurd om de ergste gaten te vullen.

Omdat Manlief nog een paar maanden twee keer per week naar de kine moet en op andere dagen wel eens met/voor/door de oudjes op pad gestuurd wordt, vond ik het raadzamer een abonnement van de Lijn aan te schaffen. Naar de veerboot kan nog nét en als het moet geraak ik daar zelfs te voet (als ik niet in zo’n gat in de weg schiet). En aan de overkant van de Schelde kan ik dan Lijn 33 nemen. Die stopt vlak bij het werk, dus makkelijk zat.
Tot zover de theorie.

De allereerste dag was het ’s avonds al prijs. Door omstandigheden moest ik opstappen aan de Middelheimkliniek, waar de bussen in beide richtingen aan hetzelfde perron en in dezelfde rijrichting stoppen. Bus 1 reed richting Merksem, dus die liet ik passeren. Op het uur dat ik richting Hoboken moest kunnen vertrekken kwam daar effectief een 33 aan, maar eveneens met de aanduiding “Merksem”, en dat nog geen 2 minuten na de vorige. Omdat het niet de eerste keer zou zijn dat de chauffeur vergeet de display aan te passen, vroeg ik  of deze bus wel degelijk richting Merskem reed. Pfffoeh! Dat had ik dus beter niet gedaan! Een snotneus waarvan ik me zelfs afvraag of die al een rijbewijs mag hebben, begon mij daar luidkeels uit te maken voor rotte vis. “En nu gaat ge direct hardop voorlezen wat er van voor op staat! Vooruit! Voorlezen!” De mensen rondom mij begonnen al verontwaardigd te mompelen maar ik liet me niet in de val lokken. Ik heb vooraan gelezen welk nummer de bus had, het opgeslagen in mijn gsm en gezegd dat “meneer” mocht vertrekken, dat ik zijn gegevens had om een klacht in te dienen.
Die klacht is er niet van gekomen omdat ik op dat moment eigenlijk wel andere dingen te doen had, hij kwam er dus goedkoop van af.

Vorige week dinsdag (het was toen berekoud) stond ik om 16:05 aan de bushalte, richting Hoboken. Stipt om 16:12 kwam “mijn” bus eraan, ik stak mijn hand op ten teken dat ik wilde opstappen en … de bus reed verder. Halfleeg, ’t is niet dat er geen plaats meer was. Aan het stuur -ik zweer het!- datzelfde arrogant koppeke.
Ok, dit keer kon ik het nummer op de bus niet noteren, dus ik wachtte op de volgende verbinding. Die er niet kwam. Ruim 10 minuten later kwam er een inderhaast ingelegde noodbus aangereden, maar die had al een paar haltes overgeslagen (hij kwam uit een andere straat) en hij sneed ook de lus af waar ik aan de halte stond. Dat was om 16:40. Intussen durfde ik mijn tenen niet meer bewegen uit schrik dat ze gingen afbreken en als ijsblokjes in mijn schoenen gingen rondrollen.
Uiteindelijk, om 16:50, DE bus die de juiste richting volgde (helemaal) én stopte én ons liet opstappen. Eindelijk even wat warmte op een -uiteraard overvolle- bus! Om drie kwartier later de veerboot vóór mijn neus te zien vertrekken en nog eens een halfuur in de kou te mogen staan aan de oever van de Schelde…

Vrijdagochtend. De bus vertrok op tijd. Maar al na twee straten kreeg ik in de mot dat er iets niet in de haak was. Of de chauffeur kon niet met deze oude knar overweg, óf hij was aan een langzaamaan actie bezig, óf de bus was niet in orde. In elk geval: bij elke straathoek stonden we een eeuwigheid stil en had ik de indruk dat er eindeloos geschakeld werd voor er weer beweging in het vehikel kwam. Tegen dat ik aan mijn halte was had de volgende bus ons al ingehaald. Dat betekent dat ik zo’n 20 minuten te laat op het werk aankwam. Gelukkig hebben we glijdende werkuren.

Kijk, ik ben een mens van goede wil die best wel een inspanning wil leveren voor het milieu en zo. Ik ben ook radicaal tegen geweld en onbeschoft gedrag tegenover de chauffeurs, maar soms… héél soms…

Binnen 2 weken moet mijn abonnement vernieuwd worden. Er moet toch niet teveel meer verkeerd gaan of dat gaat niet doorgaan!

Advertenties

7 gedachten over “Aan het Lijntje gehouden…

  1. Je somt hier enkele van de redenen op waarom ik het openbaar vervoer geen warm hart meer toedraag. Ik kan er nog minstens tien aan toevoegen. Nochtans was ik ooit een vette klant van De Lijn en de NMBS. Thans ben ik er ronduit gedegouteerd van.

    Like

    • En dan maar zeuren over de files. Als ze al eens beginnen met de klanten van het openbaar vervoer een beetje in de watten te leggen ipv op de pijnbank…

      Like

  2. Ik mocht gisteren de kinderen 30 km verder van ’t school gaan halen, omdat de enige bus 2 x per dag (brengen en halen) die rijdt tot aan hun school niet kwam opdagen. Het is precies van alle tijden en van alle streken.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s