De uitzondering…

Ik herinner me nog uit mijn kinderjaren hoe een zwalpende, stervende Tom Simpson de Tourmalet kwam opgekropen. Als een moderne Christusfiguur sleepte hij zijn kruis op wielen over het hete asfalt (of was het andersom?). Toen al maakte doping deel uit van het peloton. Toen al waren er spuitjes, drankjes en pilletjes zonder naam die er voor moesten zorgen dat de geleverde prestatie nog grootser, nog heldhaftiger, nog onvergetelijker zou zijn.

Sindsdien (en wellicht ook al ervóór) kan de (top)sport niet meer zonder. Elke wedstrijd, elk seizoen moet nóg sterker zijn dat ooit tevoren. De échte topsport bestaat er in om dàt middel te vinden dat beter is dan wat de anderen gebruiken en dat niet kan opgespoord worden. En laat ons niet kinderachtig doen: het ging zo in alle sporten en dat is vandaag niet anders. En geen enkele atleet die bij de eerste verdachtmaking spontaan tot bekentenissen overgaat. Zelfs met plasjes en bloedmonsters die stijf staan van de rommel wordt er geloochend tot het pathetisch wordt.
Vanwaar dan de hele hype rond het zoveelste slecht afgelopen dopingavontuur?

Er zijn trouwens nog wel meer dingen die ik niet begrijp aan deze hele affaire.

– Gezien het voorgaande: zijn er dan echt nog mensen die geloofden dat Armstrong clean was? Is er dan echt nog iemand voor wie dat melodrama bij Tante Emo wereldschokkend nieuws bevat? Je kinderlijke verwondering behouden is één ding, maar is dit geen beangstigende naïviteit? Wat kan men je dan nog meer wijsmaken?

– Gezien het voorgaande: hoe hypocriet zijn al die reacties van atleten en entourage die nu met het grootst mogelijke leedvermaak de totale afgang van de gewezen Amerikaanse wielerlegende becommentariëren? Ik zou hen tot voorzichtige terughoudendheid willen aanmanen want ooit maakte Armstrong (en velen vóór hem) dezelfde fout.

Let op: ik zit hier Armstrong en al die andere dopingzondaars niet te verdedigen, he. Ik vind doping niet kunnen, al was het alleen maar omdat vroeg of laat je lichaam je de rekening presenteert en die automatisch wordt doorgeschoven naar de goegemeente die mee mag betalen voor de gevolgen.
Maar tegelijk is het ook die goegemeente die schreeuwt om steeds meer, steeds zwaarder, steeds onmenselijker. Want net als bij F1-wedstrijden zijn het de crashes waar het hooggeëerd publiek op zit te hopen. Hoe hypocriet is dàt dan?

Wat ik nog het allerminst begrijp is, hoe iemand die geconfronteerd werd met kanker en een tweede kans krijgt, zo dom (of is het hoogmoedig?) kan zijn om dan nog jarenlang allerlei rommel in zijn lichaam te pompen alleen maar om de eer, de macht. Dingen die hij nu toch moet inleveren.

Ik hoor altijd zeggen dat mensen die voor hun leven hebben moeten vechten helemaal anders tegen dat leven aankijken, eens ze de strijd gewonnen hebben.

Blijkbaar zijn er op alle regels uitzonderingen…

Advertenties

2 gedachten over “De uitzondering…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s