Gelijk de échte …

Na die eerste winterprik  begin december (?) leek het wel of we dit jaar van kou, sneeuw en al die andere winterse verschijnselen zouden gevrijwaard blijven. Zó met kerstboom en al de lente in, zeg maar.

Tot zaterdag. De thermometer nam een fikse duik ondanks een stralende zon. Wég grauwe treurnis en regen. En dus werden de boodschappen in sneltempo afgehaspeld vóór de middag en pakten we verrekijkers, foto- en videocamera’s in en reden we na de middag richting Saeftinghe. OK, het zou een autowandeling worden, want meer dan een paar honderd meter zit er nog niet in voor Manlief, maar we waren er tenminste eens tussenuit. Vogels kijken. Van de wijdsheid genieten.

Tegen halfvier waren we terug thuis, goed op tijd zodat ik met de hond nog een fikse wandeling kon gaan maken in de Bazelse polder. Couch Potato verdeelt haar dagen over de beide zetels, haar kussen in de woonkamer en dat onder ons bureau. Ze wisselt die “activiteiten” af met korte plaspauzes in de tuin. Maar als mijn oude anorak uit de kast komt beginnen haar ogen alert te glimmen en kan ik geen beweging meer maken die haar ontgaat. Hoe ze van bij het begin die jas kon onderscheiden van mijn nieuwe weet ik niet, want in een vlaag van verstandsverbijstering heb ik voor bijna terug dezelfde kleur en model gekozen. Soms merk ik zelf pas te laat dat ik de verkeerde aan heb. Om dat soort vergissingen te voorkomen laat ik tegenwoordig het fluohesje er maar omheen zitten. En zo is er tegenwoordig geen twijfel meer aan: bordeaux met fluo-oranje betekent “wij gaan wandelen”. Voor haar is er ook een oogverblindend hesje, maar dan in fluo-geel. En een stevige halsband die het tuigje vervangen heeft, want daarmee was ze niet te overtuigen om aan de voet te lopen. Zoon2 betwijfelde of ik haar met die halsband ooit onder controle zou krijgen maar dat heeft hooguit een wandeling of 4 geduurd. Nu weet Chino dat ze alleen zij- en achterwaarts lijn krijgt zoveel ze wil. Voor één stap op kop is er geen ruimte en daar heeft ze zich mee verzoend.

De dijkwerken in de polder lopen naar hun voltooiïng en de laatste weken vóór kerst hebben ze daar nog stevig aangepakt. De dijk vlak achter het dorp is nu gesloten en voorzien van een asfaltlaag en oversteekplaatsen. Een week of 2 geleden kostte het een paar keer heen en weer lopen om te zien waar we nog door konden richting veer maar nu kennen we de weg terug op ons duimpje.

En zo kwam het dat we om 16u aan de kasteelmuur uit de auto stapten en er stevig de pas in zetten. Uiteraard is zo’n polderwandeling niet alleen voor mij veel en veel leuker dan langs de straten dweilen, maar in de week zit het er nog niet in. Dan zal het nog een paar uurtjes langer licht moeten zijn. De natuur is voor het weekend gereserveerd. In een heerlijk zonnetje stapten we eerst een flink end door om de in de zetel opgestapelde energie weg te werken. Maar toen begon het leukste deel van de tocht: elk takje, struikje, grassprietje en zandhoopje werd besnuffeld (door de hond, that is)  en eventueel voorzien van een geurberichtje van harentwege. Je weet maar nooit wie hier nog meer langskomt, nietwaar.

In de Dweerse Gaanweg hadden we het rijk helemaal voor ons alleen en kreeg ze de hele lijn ter beschikking. De ene keer links, de andere keer rechts, ze was superdruk doende. Het liet zich op dat moment al voorzien dat er heel wat uurtjes van woelig dromen zouden volgen. Langs het water staan om de paar meter bomen en aan de voet ervan lag het lange gras omgebogen onder de last van dikke randen ijskristallen. De stadsmus werd opgeborgen en vervangen door een echte buitenhond. Of toch bijna. In een graspol zat een gaatje en daar pastte juist haar neusje in. Onmogelijk te beschrijven hoe op korte tijd zoveel gezichtsuitdrukkingen de revue passeerden. Allengs ging de rechter voorpoot omhoog in de bekende aanvalshouding. Klaar voor de actie! Minuscule beweginkjes van de oren, het neusje dat overuren draaide en toen zag je haar schouders en rug opspannen als een boog. “Kedoesh!!!” Als een volleerde rattenvanger dook ze in de graspol. Althans dat was het plan. Mr. Kssst!!!, de hondenfluisteraar zegt wel altijd “eerst de neus, dan de oren” ,maar dat ze ook haar ogen in haar rugzak moest steken was haar ontgaan. Een beetje groggy stond ze met haar kop te schudden na een frontale botsing met de boomstam. Haar eerste jachtpoging verliep verre van elegant en efficiënt, maar alles laat zich leren.

Na een volle bak eten thuis is ze op haar deken gaan liggen en heeft uren aan een stuk gedroomd, gewroet, gesnoven en af en toe ook gedoken. Waarna haar adem keer op keer stokte en ze wakker schrok. Gelukkig krijg je van dromen geen builen…

Advertenties

2 gedachten over “Gelijk de échte …

    • Die eerste gladheid is dikwijls de verraderlijkste, he? En laat naar die arm kijken als dat blijft duren. Ge hebt er langs elke kant maar één.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s