Natuurmomenten…

Na veel sukkelen, zuchten, sakkeren en af en toe ook eens hartsgrondig vloeken ben ik er eindelijk in geslaagd een aantal videobeelden op te laden. Grootste hindernis bleek het format van de beelden van mijn eerste camera te zijn. De omweg via  joetjoep was uiteindelijk de eenvoudigste manier om ze hier te delen.

De kwaliteit haalt lang niet het niveau van “BBC: eat your heart out“, maar die hebben dan ook heel ander speelgoed dan ik ooit kan betalen. En beroepslui die niets anders te doen hebben dan zich (tegen mooi geld) te amuseren met de dingen waar ik amper de tijd voor heb. Zij creëren gelegenheden waarvan ik alleen kan hopen dat ik ze ooit eens één keer kan meemaken (en dat ik dan net mijn camera bij de hand heb).

Ik heb ze min of meer in chronologische volgorde geplaatst, met telkens een kleine toelichting erbij.

1. Slechtvalk

Ik had mijn nagelnieuwe camera amper een dag of twee en zat nog regelmatig te klooien met de verkeerde knopen. Een statief moest nog bijeen gespaard worden en ik vraag me nog altijd af of ik die dag mezelf niet overeind probeerde te houden aan mijn nieuwe speeltje. Het waaide best nog wel heftig na van de nachtelijke storm.

De laatste dag van onze vakantie op Terschelling maken we traditioneel een “afscheidswandeling” langs het strand en ik kan wel verklappen dat dat vaak een emotionele toestand is. Geen van beiden is dan in staat er veel woorden aan vuil te maken en Kleenex doet gouden zaken.

Op deze wandeling was het niet anders. Toen we rechtsomkeer maakten en Manlief met de hondjes voorop liep, viel mijn oog op een raar gevormde balk die met het stormtij van de vorige dag aangespoeld was op het strand. De vermeende steunbalk die omhoog wees bleek bij nader toezien (vanop zo’n 12-13m!!!) een slechtvalk te zijn die zich zat te poetsen. Hij voelde zich helemaal niet bedreigd door mijn omzichtige nadering en herschikte zijn verwaaide veren. Pas toen hond Floor in volle galop kwam aanrennen, vond hij het welletjes geweest.

Slechtvalk

2. Spuwend strand

Een jaar na die eerste “scoop” hadden we een wandeling langs het Groene Strand gepland. Nauwelijks een paar honderd meter van de parking verwijderd, maakte ik een hoogst pijnlijke schuiver waarbij ik de kruisband van mijn rechter voet scheurde.  Ik bezwoer Manlief met de hondjes de wandeling verder te zetten. Ik zat eigenlijk perfect in een heerlijk najaarszonnetje en met een mooi uitzicht over de Waddenzee. Ik zou intussen nog wel wat verder oefenen met mijn camera. Ik installeerde me tegen een overhangende pol duingras in de hoop dat de pijn voldoende zou wegtrekken om later naar de auto te kunnen strompelen.

Opeens zag ik een klein gaatje in het zand. En daaruit kwamen steeds weer korreltjes naar buiten stuiven. Een spuwend strand? Maar nee, het was een heel ijverig beestje dat bijna letterlijk bergen verzette. Wist ik veel dat ik op dat moment alweer een primeur vastlegde…  Ik zat met mijn neus bovenop een  mierenleeuw (soort basterdzandloopkevertje) die zijn vangtrechter aan het graven was.  Mij naar binnen lokken was misschien nogal ambitieus, maar mijn aandacht heeft hij toch ruim een uur gevangen gehouden…

Mierenleeuw

3. De nieuwe ijstijd

Een ongewoon verjaardagsgeschenk: als we bij De Cocksdorp op de waddendijk staan, kijken we uit over een ijsvlakte zover het oog reikt. Het wad is bijna helemaal dichtgevroren. De enige geluiden – vervormd door de koude lucht (-18°C) – zijn het knallen van het kruiend ijs en het gakken van opvliegende ganzen.

De volgende dagen is een mogelijke 11-stedentocht zowat het enige onderwerp van gesprek op het eiland. Er kan geen plas van een halve vierkante meter dichtvriezen of de schaatsers zijn er, niet lang daarna gevolgd door een snertkraam en de onvermijdelijke hete chocolademelk, al dan niet met een tik.

Nieuwe Ijstijd

4. Ma biche

De Texelvakantie van mei-juni 2012 lag al kort in het verschiet, maar het lang weekend van Hemelvaart verleidde ons toch om een paar dagen naar de Viroinvallei te trekken. Op een stille, zwoele avond gingen we nog een wandeling maken in de buurt van onze blokhut en hadden een onverwachte en onverhoopte ontmoeting met dit feeërieke schepsel.

We waren heel omzichtig de open plek in het bos genaderd en hielden ons schuil tegen de bosrand, uitkijkend waar we onze voeten zetten om geen takken te laten knappen. De hinde kwam van de overkant de open plek op en plots stonden we oog in oog.

Ik maakte me zo klein mogelijk en filmde een beetje zijdelings zodat ik niet frontaal naar haar gericht stond. Een hoogst ongemakkelijke houding, maar het voornaamste was dat zij er zich op haar gemak bij voelde. En dat bleek ook door het feit dat ze wegwandelde en niet opgeschrokken in de begroeiïng dook.

Close encounters of a lovely kind

5. Vliegt de blauwvoet…

… storm op zee. Blauwvoeten hebben we niet gezien de eerste dag van onze lentevakantie op Texel. Maar stormen deed het wel en de vogels die toen aan het strand waren konden er niet mee lachen. In de lucht blijven was een krachttoer op zich, vooruitkomen bijna ondoenbaar. Netjes achter de bazaltblokken betere tijden afwachten was nog de beste oplossing.

Zelf hadden we ons niet aan zoveel natuurgeweld verwacht want achter de duinen en de dijk waaide het wel, maar met een stralende zon hadden we toch overmoedig onze korte broeken aangetrokken. Onnodig te zeggen dat we gezandstraald waren.

Vliegt de blauwvoet…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s