Overgevoelig…

Ik ga regelmatig eens op bezoek bij la Casa Murphy. Tenminste, op dit immer gesmaakte blogje. Schrijfster dezes beklaagt zich erover dat haar huisgenoten soms haar vaste ochtendrituelen doorkruisen en daardoor haar prille dagrust verstoren. Ik begrijp dat volledig. Een mens heeft behoefte aan zo een paar dingen die in alle stilte en rust uitgevoerd moeten worden. Zo helemaal alleen, zonder dat iemand op je vingers kijkt of aan je oren kwettert. En als dan die iemand opeens ongevraagd opduikt waar en wanneer je hem/haar niet hebben wil, dan kan dat ernstige gevolgen hebben voor het humeur.

Zo is de badkamer voor mij het ultieme toevluchtsoord. Ge kunt mij mijn gsm doen meesleuren en beantwoorden waar ge wilt, maar niet in de badkamer. De tijd die ik daar doorbreng is van mij en van mij alleen.

Manlief heeft dat jaren niet begrepen en kwam gelijk een schoothondje met die verplaatsbare praatpaal achter mij aangelopen. Tenminste tot voor kort, toen ik hem zo vuil bekeek dat hij de badkamerdeur niet rap genoeg kon dichttrekken. Hij heeft een paar nachten liggen woelen van de kwade dromen, zegt hij.

Tot voor een paar maanden had mijn schoonmoeder de kl*tegewoonte om te komen buurten als ik net in bad zat en ze draaide haar hand er niet voor om om dan maar meteen naar de badkamer te komen “want onder vrouwen moet ge u toch niet generen”. Dat ik soms gewoon niet wil praten en/of luisteren, daar dacht ze niet aan. Dat het tocht als zij in een open deurgat blijft staan mekkeren stoorde haar ook niet. We hebben daar klinkende ambras over gehad nadat ik in een ultieme poging om haar het licht te doen zien eens een kletsnatte badspons in haar richting gegooid heb. Toen begon het bij haar ineens te dagen dat ik dat precies toch niet zo gezellig vond. Maar ik ben daar intussen zo overgevoelig voor geworden dat ik nu zelfs niet meer ontspannen in bad kan blijven zitten als ze in huis is. Zelfs nu ze niet meer in mijn privérijk binnen komt.

Na een helse week met rondstuiteren voor god, klein pierke en de halve familie vond ik eindelijk de tijd om het bad vol te laten lopen, er onverantwoord veel schuim in te produceren en mij daar voor onbepaalde tijd in terug te trekken. Nog voor ik de kans zag mijn haar nat te maken, hoorde ik haar de sleutel in het sleutelgat steken (ze woont naast ons en we hebben van elkaar een reservesleutel). Ze kwam haar zoneke bezoeken die net uit het ziekenhuis ontslagen was. Alleen al het feit dat ze wel 4 keer langs de badkamerdeur liep was genoeg om uit bad te komen, mij af te drogen en maar zuchtend en binnensmonds vloekend in mijn huispyama te stappen.

’t Zal wel aan mij liggen, zeker…

Advertenties

8 gedachten over “Overgevoelig…

  1. (Schoon)moeders die zomaar mijn huis in en uit kunnen: om van te gruwen. Ik denk dat ik nog meer dan jij gesteld ben op mijn privacy. Te onzent komt werkelijk niemand binnen die dat niet van tevoren heeft aangekondigd (behalve ons kattenkwartet).

    Like

    • Ik heb in principe niks tegen onaangekondigd bezoek, maar ik zeg ook wel als het ongelegen komt. Als we net op het punt staan te vertrekken dan zeg ik dat ook wel. Maar er zijn grenzen aan de toegang vind ik. Als je wil komen buurten, OK, dat kan. In de woonkamer en de keuken en daar houdt het op.

      Like

      • Bij mijn schoonouders nog zo’n straf privacywatisdatverhaal. Als mijn schoonzussen (één van de drie) vroeger in bad gingen permitteerde de veearts het zich om net dan zijn handen te gaan wassen in de badkamer. Om één of andere reden durfde men er niets op te zeggen.

        Wat mijzelf betreft: mijn schoonmoeder op de rand van mijn bad? No way. Ik vind het zelfs irritant als de kinderen dan binnenkomen. Badderen is inderdaad een ideale manier om te relaxen, heel anders dan het nemen van een douche.

        Like

  2. Het klein grut meteen geleerd dat als ‘mam in bad zit, ze niet thuis is…’ Jong geleerd is oud gedaan… 🙂 Jullie badkamer is gelijkvloers… speelt ook een rol in ‘bederf de boel’.

    Like

    • Daar zit wel een nadeel aan vast, aan dat gelijkvloers. Het is maar gewoon door te lopen, he. En klein grut is nu eenmaal sneller van begrip. Of ze ook opgewassen zouden zijn tegen “blind en doof voor argumenten” is niet zo zeker…

      Like

  3. Mijn toevluchtsoord is net hetzelfde : het bad.
    Van jongs af aan weten de kinderen : alleen storen als ge een arm én een been hebt gebroken, voor de rest mij gerust laten. (en laten lezen)
    Schoonmoeders zijn hier gelukkig geen bedreiging.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s