Terschelling bis…

Het moet  -als ik goed terugtel – zo’n 16 -17 jaar geleden zijn dat we de eerste keer naar Schilge kwamen. Ons derde waddeneiland, na Texel (in ’82 dat weet ik zeker) en Ameland (moet ongeveer ’90 geweest zijn).

We boekten een weekje in het kleinste Parnassia-apartement en lieten de auto aan de wal staan. Geladen met rugzakken met kleren en tassen met fototoestellen, natuurgidsen en rubberen laarzen sleepten we onszelf de boot af en de bus op. Wat me van die aankomst altijd is bijgebleven is het feit dat in Hoorn iedereen in zijn beste kleren in erehaag langs de straat stond. Niet voor ons (gelukkig!), maar voor een overleden buur wiens afscheidsdienst moest gaan beginnen. Een beetje luguber gevoel, dat wel. Maar ook een voorbeeld van hoe in zo’n kleine gemeenschappen nog met elkaar omgegaan wordt.

Ook in ons geheugen gegrift is die eerste dag die we daar doorbrachten. Stórm!!! We konden niet aan de verleiding weerstaan om naar het strand te gaan en ons te vergapen aan het natuurgeweld. We moesten onze voeten tot boven de enkels ingraven in het zand om overeind te blijven. De grote vlokken zeeschuim vlogen ons om de oren en ij zo na midden in ons gezicht. Met kompleet leeggeblazen koppen kwamen we terug in het piepkleine flatje en genoten nog urenlang na.

Het derde eiland zou het goede worden want we voelden ons onmiddellijk thuis. We zijn er sindsdien zo vaak terug geweest dat we de tel kwijt zijn. Soms schoten we eens een jaartje over, het volgende jaar kwamen we twee keer. Begin februari werd vaste prik, als alternatief voor alweer 2 etentjes en feestjes en geschenkjes voor onze beide verjaardagen in die periode. Er samen op uit na de drukte van kerst en eindejaar, dàt was nog eens jarig zijn!

De tweede en derde vakantie verbleven we in een klein peperkoeken huisje naast de kerk. Met een eigen tuintje waar de vogels zich tegoed kwamen doen aan de bessen op de struiken en de kaasrandjes en oud brood op de tuintafel. We sliepen in ouderwetse alkoven. Niet echt luxe, maar het was eens iets anders.

Ik herinner me nog levendig de tweede keer in dat huisje. Bij aankomst stond in de zithoek naast de tv een antiek Mariabeeld, zeker 80cm groot. Het was onmogelijk om er niet naar te kijken als je in de zetel zat. We hadden helemaal niet op een chaperone gerekend en hebben haar heel oneerbiedig met haar gezicht naar de muur gezet en het tafelkleed er overheen gehangen. Wat niet weet niet deert…

Die tweede keer hadden we ook al een meelopertje bij: Nicky. Van een salonhondje naar een vrijgevochten miniwolfje, vrij rondopend op een enorm strand en in eeuwenoude duinbossen. Helemaal mee van Heartbreak Hotel tot het Amelander Gat en terug. Ik moest haar de auto uit en het huisje in dragen, want haar pootjes konden niet meer. Die van ons deden het niet veel beter. Pas na een paar uur was ze in staat haar bakje leeg te eten.

Toen ook Floor er bij kwam, en zeker toen de kids ons voor een weekend kwamen vervoegen, weken we uit naar het grootste apartement. Ook nu we met z’n tweetjes zijn blijven we daar aan houden. We komen al lang niet meer met de bus, boeken voor twee weken omwille van de dure overzetkosten en slepen niet alleen een paar natuurgidsen, maar ook een bak tekenmateriaal, statieven, telescoop en camera’s mee. Boeken voor als het weer zo slecht is als vandaag. En als we naar huis gaan hebben we altijd nog meer boeken bij, want Rosenberg in Mids, maar vooral Funke in West hebben goede klanten aan ons. Dan heb je wat meer ruimte nodig.

We worden stilaan een beetje deel van het behang. Jaartje overgeschoten? “Oh, jullie zijn er toch weer! We hebben jullie gemist”.

We hebben zo’n systeem om altijd nog “iets te doen” over te houden voor een volgende keer. “We moeten daar nog eens voor terugkomen.” Zo hebben we dit jaar het kerkhof van Hoorn bezocht en de kerk die er middenin staat. Een alleraardigste mevrouw in lokale klederdracht vertelde ons wat over de restauratie van het stemmige eenvoudige gebedshuis. Op een gemoedelijke manier, niet belerend maar met veel kennis en liefde.
En toen we over het kerkhof liepen zagen we ineens de naam van een bekende: Wim, onze eerste huisbaas.

Het geeft te denken als je zelfs van huis weg bekenden aantreft op een kerkhof…

Advertenties

5 gedachten over “Terschelling bis…

  1. ’t Is dat ik en Tom het zo druk hebben, dat de meisjes naar school moeten en dat ik van piket ben in nood want anders… was ik graag komen uitwaaien! Maar ik heb dan ook de zotste gedachten van ons viertal, hoewel…?

    Like

    • Ik had vandaag nog zottere gedachten. Beetje fanatiek gefietst en gewandeld. Ik zal het morgen voelen. En een beetje fanatiek gedold met Bruin, de hond van de huisbaas. Gisteren duwde hij de deur open om te zien of ik in de buurt was, vanavond kwam hij kijken of er nog iets overschoot. And guess what…

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s