Eilandgevoel…

Manlief en ik zijn verslaafd aan het “eilandgevoel”: het gevoel dat je -al is het tijdelijk – van de rest van de wereld afgesloten bent door een strook water en dat dus niemand kan verwachten dat je in versneld tempo terug keert naar het hectische leven. Vandaar ook dat we bij voorkeur op een echt eiland vakantie houden.

Maar tegenwoordig hoeven we niet eens het huis meer uit voor dat eilandgevoel. We moeten zelfs het vasteland niet meer verlaten. Systematisch en met een angstwekkende nauwkeurigheid worden alle wegen die ons naar Rome of elders zouden kunnen voeren afgesloten. Opgebroken. Gewoon weggehaald onder het mom van “anders en beter”. Vooral dat laatste vind ik twijfelachtig, vorige pogingen in gedachten houdend. En laat dan al die wegenwerken nog eens hopeloos over hun houdbaarheidsdatum gaan ook.

wegenwerken 02

Ik hoor Crevits nog zeggen dat ze er voor ging zorgen dat de coördinatie tussen de verschillende opdrachtgevers beter ging worden onder haar dwingende hand. Wel, het crevetje moet zo stoned als een garnaal geweest zijn toen ze die uitspraak deed. Het hangt er trouwens maar van af wat je onder “beter” verstaat.

omleiding 01

Maar er is inderdaad iets gebeurd met de coördinatie. Terwijl men nog steeds bezig is met 4 werkketen, 2 man, een paardenkop en één schup de verbinding met Burcht onmogelijk te maken, is nu ook al de helft van onze uitweg naar de E17 aangepakt. Alleen is het niet echt duidelijk wélke  helft. De bakens staan mooi op de middellijn, maar ze zijn aan beide kanten ervan tegelijk beginnen graven. Om tijd te winnen om uit de impasse te komen hebben ze de straten rond onze woonst allemaal éénrichtingsverkeer toegewezen. Let wel: één van die straten wordt op dit eigenste moment te pas en te  onpas versperd door zwaar verkeer dat onderdelen voor een windmolen moet aanslepen en een kraan om die stukken op elkaar te stapelen.

wegenwerken 01

In langvervlogen tijden zouden we zonder verpinken het viaduct over de E17 overgestoken zijn en ons via een kleine lus weer in de gemobiliseerde wereld gemengd hebben. Maar… die straat maakt nu integraal onderdeel uit van het grondgebied van de nieuwe gevangenis die men aan het bouwen is. Af en toe, als niemand in de gaten heeft dat er vergunningen niet of te laat aangevraagd/toegekend zijn.

Trouwens, dit was ook de weg naar het containerpark. Nu moet je kilometers om via boerenweggetjes die niet voorzien zijn op twee auto’s-met-aanhangwagen-vol-(tuin)afval die elkaar moeten kruisen. Om nog maar te zwijgen over de staat van die weggetjes en vooral van de bijbehorende bermen. Maar dat is voorlopig ook wat we doen: er in alle talen over zwijgen. Op z’n minst tot we terug een uitweg hebben. anders breken ze de laatste meters baan ook nog op. Dat dit niet echt aanzet om afval helemaal tot aan de containers te voeren is vanzelfsprekend. Dat de hopen rotzooi in de kant groeien als kool ook. Nog even en het sluikstort verspert ook deze haarvaatjes van het verkeersstelsel.

AutoNaastWeg

Naar het werk is dus geen evidentie, dezer dagen. En het openbaar vervoer kampt met dezelfde problemen en heeft dus de trajecten zodanig aangepast dat ze zelfs niet meer richting werk leiden. Als er al gereden wordt. Ze moeten niet teveel chauffeurs meer in het gasthuis kloppen of we zijn helemaal van de buitenwereld afgesloten.

Als de overmacht te groot wordt en uit werken gaan niet meer lukt, blijven we maar thuis. Maar je moet wel eten in huis halen natuurlijk. Richting dorp kan nog nét (ik zal maar niet te hard roepen), maar dan! Om te beginnen zijn er al een aantal winkels waar de rolluiken permanent beneden blijven. Vakantie? Kan! Mag! Moet! Maar dan ben je wel aangewezen op de supermarkt verderop. Waar je via twee wegomleidingen en tijdelijke lichten voor beurtelings verkeer naartoe rijdt. Aangezien ook Aquafin zich niet aan zijn datumbeloften houdt en het niveau van de asfaltlagen weinig compatibel is begon er onlangs hier en daar iets te rammelen aan de auto. Naar de garage dus. Die in een straat ligt waar ze -na minstens 10 jaar palaberen – eindelijk de wegbedekking opgebroken hebben …

wegversperring 01

Iemand enig idee waarom het bij het zien van oranje pijlen opeens rood wordt voor mijn ogen?

Edit:

Deze woorden waren nog niet online of de telefoon ging. Manlief, met de vraag langs waar hij naar het containerpark kon geraken. Hij had mij vanmorgen op het werk gedropt om de auto ter beschikking te hebben, maar had daar al meteen dik spijt van want welke hinderpaal bij uitstek ligt er op dat traject? YES!!! De Kennedytunnel, waar net een vrachtwagen in panne stond zodat hij de geneugten van een half uur file kon smaken.

Ik kon hem niet meteen van antwoord dienen want voor mij is het ook elke dag een groot avontuur om de weg niet bijster te worden. Helemaal rond het fort van Zwijndrecht zou een optie kùnnen zijn, maar de militaire baan is ook nog altijd opgebroken. En ik vrees zo’n beetje dat hij langs de enig overblijvende binnenweg in de verkeerde éénrichting gaat terechtkomen…

Advertenties

2 gedachten over “Eilandgevoel…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s