Back to the Waddenroots…?

Terwijl blijkbaar 90% van de mensen in onze omgeving met vakantie gaan/zijn, is bij ons de planning nog niet helemaal op gang gekomen. Enerzijds omdat we omwille van mijn werk nog moeten wachten tot het najaar (misschien kan ik beter schrijven “mogen”, gezien het weer tot nu toe), anderzijds omdat er nog enige onzekerheid heerst over de medische toekomst van Manlief.  Een stel pijnlijke knieën heeft geleid tot een afspraak bij de orthopeed ergens begin augustus. Afhankelijk van diens conclusies en agenda wordt er misschien nog wat meer geschoven met de planning. Als de keuze bij ons ligt gaan we eerst met vakantie en volgt dàn een eventuele operatie met een lange winter als ruime revalidatieperiode, maar het moet nog blijken óf de keuze wel bij ons ligt.

Maar zoals het er nu uitziet gaan we waarschijnlijk terug naar onze Waddenroots: Terschelling. De beschikbaarheid van onze thuisbasissen op beide eilanden in de beoogde periode (en de huurprijs, laten we daar niet onnozel over doen) én het feit dat “Rrrrrederij Doéksen, wat kan ik voor u doen?” zijn prijzen nogal gedumpt heeft, geven ons heimwee een extra elan.

Texel loopt niet weg en daar kunnen we volgend jaar mei-juni weer naartoe voor het broedseizoen. Terschelling was eigenlijk even opzij geschoven omdat we allebei een te klein hartje en een te groot verdriet hadden na het verlies van de hondjes. Zij waren ruim 12 jaar onze reisgezellen in  Parnassia op Terschelling en in datzelfde appartement binnenkomen zonder die twee hellevegen was voor korte tijd niet echt ons idee van vakantie.

Maar thuis begint het leven ook weer zijn gangetje te gaan zonder onze vriendinnetjes (al is de logeerpartij van hond Chino van Zoon2 een welkom intermezzo) en ooit moet je de draad weer oppakken. Texel is ons zeer na gekomen, maar Terschelling zal altijd het ultieme thuisgevoel hebben. De huiselijke sfeer, de mentaliteit van de Friezen (Texel is onmiskenbaar Noordhollands), het feit dat we in de loop van de jaren deel begonnen uit te maken van het lokale behang, wat kan je daar tegen beginnen, he?

Vanavond spreken we alles nog eens door en mogelijk hang ik binnen de kortste keren aan de telefoon met Arjen om tenminste een optie te nemen op de beoogde periode. Zodra we meer weten over ventje’s knieën kunnen we definitief vastleggen.

Terug naar de plek waar we wortel geschoten hebben. Terug naar een door beton onbezoedelde Noordzeekust en een (letterlijk!) bruisend wad. Grote boodschappen in de super in Lies of Formerum en het vergeten pakje boter of koffie bij Ben-van-Alles, tapa’s bij De Reis, een borrel bij de Walvisvaarder en hete chocola met rum bij Kaap Hoorn. Fietsen huren bij Tom Terpstra, lekkershoppen in het Pieter Peitswinkeltje in Midsland, het obligate flesje Zuidam in de slijterij in Westterschelling, de auto achterlaten bij het Heartbreak Hotel voor een wandeling op een van god en klein pierke verlaten strand en misschien eindelijk eens met zo’n garnaalvisser mee de zilte zee op.

Ik weet ineens weer waarom we daar onze oude dag willen slijten!

Edit:

Zoals ik al voorspelde vertrok er nog dezelfde avond een mail naar huisbaas arjen en nog geen kwartier later lag de optie vast. Nog een paar klikken op de site van rederij Doeksen en onze tickets zijn gereserveerd. Nu nog alleen maar met zekerheid vaststellen dat de orthopeed niet net en enkel in die 2 weken de knie van Manlief kan onderhanden nemen en het aftellen is begonnen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s