WOEF!!!

Sinds zondagochtend lopen er weer 4 tikkende pootjes door het huis. Nog een beetje ongewoon is dat er af en toe ook een diepe buik-WOEF klinkt. Zo een zwaar geluid waar de volle 30+ kg van een twaalfjarige rednose pitbull achter steken. Zoon2 is namelijk op de TGV gestapt richting zuiderse 32° (hij mag het hebben want hij gaat daar een vloer leggen bij de ouders van een vriendin). En vermits 1) een urenlange treinreis niet echt bevorderlijk is voor een hondenhumeur, 2) de tuin ginds niet afgerasterd is en 3) wij toch geen hondjes meer hebben met wie er onenigheid kan ontstaan, is Chino gedurende 2 weken onze logee.

Nu klinkt dat laatste een beetje luguber want deze pitbull is een schat van een hond, een leuke speelkameraad voor Kleindochter3 en een echte allemanswies maar met andere hondjes spelen? Nee, niet van harte. Op dat kleine detail na is dit een beest waar je zonder affronten mee bij de “Psshhht!”-hondenfluisteraar kan komen.

13 juli 016

Nu had Manlief wel al laten weten dat hij het niet direct zag zitten om de dagelijkse kilometers af te malen. Mijn ventje is al niet zo’n aanhanger(sel) voor hondenuitstapjes aan de lis. Het vooruitzicht van plotselinge tempoversnellingen lokte hem helemaal niet naar buiten. Verder wil hij alles doen om onze gaste het leven zo aangenaam mogelijk te maken, maar dit is een brug te ver.

Dus nam  ik eergisteren de teugels in handen, stapte de straat op, rechte mijn schouders en hield mijn hoofd recht, onderwijl bakken positieve energie hozend over “mijn” hond.

Het was één van de eerste momenten van de afgelopen dagen dat het eens geen bakken goot en dus was het zo ongeveer spitsroeden lopen tussen al die uitdagende katten uit de buurt. Bij de eerste gingen de oren van Chino omhoog, stond haar staart opeens op een idiote manier rechtop en sloeg mijn hart een slag over. Een rukje aan de leiband en een kordaat doch rustig “nee!” volstonden om alle belangstelling voor het kattenkoor te doen bezinken.

Bij een tuin waar ik met zekerheid een Groenendaal en een Bordercolli weet zitten stokte het tempo. Het onzichtbare tweetal sloeg aan en het baby face aan het uiteinde van de riem ging naar links, maar tot mijn grote verwondering zette mijn prijsbeest er stevig de pas in. Toen ik wat te laat mijn snelheid aanpaste klonk er zelfs enig zeurend gepiep. Yeh, right! Ik zie het er nog van komen dat ík ga moeten uitvallen als het spannend wordt.

Zoals gisteren. Aan het eind van onze straat is een café dat wereldberoemd is in onze streek. Menig voerman komt daar tot rust. Gisteren was er ook een die zijn hond bij had. En de deur had laten openstaan. En dus kwam er een stuk harige zwarte stoofbuis naar buiten. Chino wist nog van die “nee” van twee dagen geleden dat ze rechtdoor moest. Komt dat stuk straatkeerder toch achter ons. Met de oren recht (voor zover mogelijk bij dat merk) en de nekharen overeind. En een uitdrukking op dat kopke van “Gij moogt toch niks terug doen, sliepsliep! En dus ga ik u treiteren. Sliepsliep!” Kijk, dan voel ik mij in de eer van mijn hond geraakt en dan vind ik dat ik iets moet terugdoen. Daarom nog geen filmke op youtube of op facebook, maar toch …

Ik heb mij omgedraaid, eens diep ingeademd en op een niet mis te verstane manier “WOEF!” gezegd.

Waarop het vegerke op de rem ging staan, 180° keerde en een bifiworstje ging vragen aan zijn baas…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s