Een jaar geleden…

De memoires van Floor
13/10/1999 – 29/5/2011

Floor

In de zomer van 2000 werd ik in het asiel in Sint-Niklaas opgehaald door mijn nieuwe baaskes. Ik had eigenlijk nog nooit baaskes gehad, want ik ben van bij ons ma naar het asiel vertrokken, dus dat was wel efkes afwachten wat da ging worden. Bovendien hadden z’al nen hond, zo’n felle rosse. Die dacht mij efkes bij mijne frak te pakken en buiten te zetten, maar mijnen baas stak daar een stokske vóór. Allé, ne poot. Maar ’t resultaat was wel ’t zelfde: ik bleef! Hà!!!

Binnen de kortste keren werd ik van alle kanten bekeken door de rest van de clan: die van baaske’s kant en die van vrouwke’s familie, de kinders, de geburen. ‘k Was ik direct de ster van de show. En die rosse jaloers! Amai nog nie.

Trouwens, d’r kwam nog iemand kijken. Ene met ne krullekop en met een spuit in z’n handen. Zo ’t schijnt had die tegen de baaskes gezegd da ze maar eens naar ’t asiel moesten komen zien want dat er iemand op under zat te wachten. Da was eigenlijk feitelijk toch ook nie serieus. Ge zijt nog nie binnen en ge krijgt al een pikuur in uw gat. Maar ja, ik liep dan ook te snotteren dat ’t nie schoon was. Langs den anderen kant lekte het ook nogal, want er had mij natuurlijk nooit iemand gezegd da ge nie in huis moogt doen. Overdag zat ik er zo nie mee in om buiten te gaan, maar als ’t donker werd was ik toch nie zo gerust, zenne. Ik heb het dan ook jarenlang opgespaard voor onder de tafel, in de living. Als de baaskes lagen te slapen hadden die daar toch gene last van en als ze ’s morgens met hun blote voeten in dat nat trapten, waren z’ineens goe wakker. Enfin, ‘k ben er op den duur maar mee gestopt. Mijn stiefzuster begon dat beu te worden en dus heb ik er maar een gewoonte van gemaakt om zo rond een uur of 2 – 3 ’s nachts eens iemand (gewoonlijk ’t vrouwke) uit haar bed te zetten om mij buiten te laten.

Alhoewel, eens dat ge da gewoon zijt, den donkeren, dan valt da mee. ’t Is gerust buiten, er zijn zo geen otto’s en ge kunt zo eens een uurken in de frisse lucht in ’t veld gaan wandelen. Vrouwke bleef wel wachten tot ik terug kwam. Alleen als ’t onweerde, dan was ’t nie just. Dan waren mijn achterpoten nog rapper thuis dan mijne neus! Allo! Da kon daar lelijk doen, ség!

Dat jaar zijn we niet veel verder dan de polder geraakt, want de baaskes hadden just nen otto gekocht en d’r was geen geld nemeer voor vakantie. In ’t begin was ik daar nie zot van, want ik werd altijd mottig als ik in den otto zat. Ik deed dus nie anders dan kleppen van als de motor startte tot als ik er uit mocht. Die twee zullen nogal koppijn gehad hebben vanzeleven! Ons Nicky (mijn stiefzuster dus) was daar ook nie gelukkig mee want dan kreeg ik af en toe ne mep op mijne kop. Maar dat kon ik mij nie aantrekken. ‘k Heb dat eens vol gehouden van in Kruibeke tot in Harlingen. Straf, he?

Dien otto was er wa teveel aan, maar op verlof gaan: man, da’s plezant! Ik maakte dan ook van mijn peperkoeken hart ne steen en zorgde d’r voor da ze mij zeker nie konden vergeten thuis. De voornaamste bagage eerst, he, ah ja!

bleymard05 203

De baaskes hadden precies wel een zwak voor de zee. Die gingen bijkans altijd ergens op een eiland zitten. ’t Liefste ging ik mee naar Olland. Daar kenden ik op den duur elk struikske en elken duintop. ‘k Ben er eens verloren gelopen op ’t strand. Dan heeft baaske ottostop moeten doen om mij met nen dzjiep te komen zoeken. Da was spannend ség! Maar ik ben er ook eens tussenuit gepiept op een wandeling en alleen op mijn eigen naar ‘t appartement gewandeld. Ah ja, as ’k geen goesting had, dan had ik geen goesting, he. Weetegijwel hoe groot dat dat daar is?

terschelling 2009 chris 110

Weete wat er ook zo leuk was aan vakantie? Ge moest niets doen, he. En as g’eens iets gedaan had, dan kreegt g’achteraf een massageke van de baaskes en dan een warm deken en ne zetel. En ondertussen stond er dan ne pot soep op me een kluif in. Woah!!!

Terschelling 2006 017

Meestal waren we daar in Olland in de winter. Da was soms wel koud aan mijn kont, maar ik bevries toch liever dan zo’n clownspakske aan te doen gelijk mijn stiefzuster zeker! Allez, nen hond me een anorakske! Djeez. En die vindt da dan nog plezant ook… Salonmadam!

Waar da ‘k ik nie zo goed tegen kon, da was de warmte. We zijn eens een paar keer naar Spanje geweest, maar da was mijnen trant nie. Warm! Droog! En altijd bergen. En steentjes tussen mijn tenen, da’k ze kapot liep. De bazin heeft zo eens een paar dagen aan een stuk mijn poten moeten inwrijven me zalf om de kloofkes weg te krijgen. Den baas hield mij dan vast, want ik ben nogal kietelachtig aan mijn poten. Da zal een scène geweest zijn!

Dan was het een stuk plezanter op dat ander eiland, op Corsica. Daar zat dan tenminste een windje en daar konde aan ’t strand wandelen en in de boskes zoeken. En schoon mannevolk da ze daar hebben! Den eerste keer was er zo ene die altijd achter mij liep. Maar zijnen baas wilde nie dat hij te ver mee kwam. Ik denk dat hij die moest helpen stenen aanbrengen voor een huis te bouwen.

Den tweede keer heb ik daar een ambitieus project opgezet, man! Als de baaskes nu nog een week of 2 langer hadden gebleven had er zeker een proefschrift over schilddinges ingezeten, allez, hoe noemen ze da weer? Van die padden met een koekedoos rond hunnen buik… Ik wist direct hoe da’k die moest vinden he. En ons bazin die ging die dan terug in da zelfde putteke steken, want eigenlijk feitelijk mochten we daar nie aankomen, want da zijn daar een soort heilige beesten, naar ’t schijnt. Ikke dus de volgende keren me die koekedozen rond de baaskes gelopen om te laten zien da’k weer prijs had en dan rap de put in en zand erover!

Als ge dan terug bij ’t huiske waart, moest ge wel eerst nog de score bijwerken, maar dan konde toch al eens een pintje drinken. Goe bier da ze daar hebben! (Allez, da’s van horen zeggen van ons Nicky, he) maar wel koppig. Ge waart direct vertrokken…

Tasso06 151

Ge ziet: ik probeerde mij wel nuttig te maken, he. Ik werd dan ook door den baas op handen gedragen, zenne. Kijk maar:

Tasso06 003

’t Verschil was wel dat het water daar zo lekker warm was. Plezant! En zo schoon blauw ook, da paste zo schoon bij mijn donkere teint, he.

Voor dees jaar had vrouwke nog just een paar dagen geleden iets gehuurd voor in ’t najaar. Op weer een ander eiland in Olland. Daar mogen de hondjes ook los lopen. Maar da zal er dus voor mij nie meer inzitten, he.

‘k Ben ik op ’t onverwachts tegen zo’n teek gelopen en die hee mij zitten gehad. Rotbeest! Allez, wie verwacht hem daar nu aan in de winter? Want vanaf dat ’t goe weer wordt haalt ons bazin altijd van die stinkende ampullekes bij die krullekop en zijn schoon madam.  Die hebben nog heel hard hun best gedaan om mij te genezen, zenne. Pikuren en pillekes, en nog van alles. Ik moest zelfs droge spaghetti eten. Maar ’t heeft nie mogen baten, he. Ik was op den duur zo ziek da’k nie meer op mijn pootjes kon staan en dan is em naar huis gekomen om mij in ’t slaap te doen. ’t Was tijd. Ik was hondsmoe.

Allez, allemaal bedankt voor de goei zorgen. Ik staan op den uitkijk aan de rand van d’eeuwige jachtvelden. Tot ziens, he!

Advertenties

6 gedachten over “Een jaar geleden…

    • En hoe ze die smekende ogen kon uitspelen om haar zinnetje te krijgen! 🙂 Ze deed het minder dwingend dan Dame Nicky, maar ze had toch wat ze wou…

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s