Leven…

Er is leven in huis in mijn bureel.

Vanmorgen kwam er zowaar een gitzwart katje binnen gewandeld op het werk. Nog jong, maar geen pubertje meer volgens mijn gok. Mooi glanzende gezonde pels, zéér handtam, om niet te zeggen overrompelend aanhalig. Gouden ogen. Enfin, een juweeltje.

En nee, ik neem haar/hem niet mee naar huis. Voor één keer maak ik van mijn hart een steen. Al  ben ik er smoorverliefd op, het gaat niet.

Het Blauw Kruis nam nog niet op toen ik belde. CAD was via mail bereikbaar, dus die heb ik gevraagd haar/hem op te halen. Liefst terwijl ik naar de rouwdienst van een collega zijn schoonmoeder ben. Ik ben namelijk niet zo goed in afscheid  nemen. Vooral  niet van levende have.

Als zij/hij (ik heb het beest nog niet nauwkeurig langs die kant bekeken) een chip heeft kan zij/hij terug naar huis. Als er daar geen plaats meer voor is heb ik tenminste al een adoptiemoeder in de aanbieding. Een collega is wél gevallen voor de zwarte charmes.

En zonder chip: ineens mee naar die nieuwe thuis? Voor mijn part! Ik raad  haar wel aan om even langs de apotheek te gaan om Frontline of iets van die strekking. Verdorie, ik heb  jeuk (al zie ik niets bewegen of springen).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s