Ik zie ze vliegen…

Soms zie ik ze echt vliegen. Vogels. En soms maakt dat mij helemaal zot.

Zaterdag was eitjesraapdag ten huize van NIDK. En toen de raapsters allemaal weer weg waren zat ik nog na te genieten in de auto op weg naar huis nadat ik onze jongste had afgeleverd bij haar andere grootouders.

Kwam het door de euforie van het ogenblik of moet ik nu ook een bril om mee rond te lopen en -rijden?

Feit: ik kwam de oprit opgedraaid en werd -nog vóór ik mijn karretje in de garage kon rijden – door een roofvogel ingehaald die het donkere poortgat indook. Waarschijnlijk nog meer tot zíjn verbazing dan de mijne. Hij moest er effenaf van gaan zitten op de rommelplank die tegen de linker muur hing.

Feit: ik stopte buiten de garage, zocht als een gek in mijn tas naar mijn gsm en belde Manlief  om hem op de hoogte te brengen, in de hoop dat hij mijn camera zou nemen en zich zo zou posteren dat hij de onvermijdelijke uittocht kon vastleggen.

Feit: nog vóór mijn wederhelft de voordeur goed open kon trekken (ik had eigenlijk gehoopt dat hij via de achterdeur met een omtrekkende beweging op de juiste plaats zou opduiken of de gebeurtenissen desnoods vanuit de living zou coveren) kwam er alweer beweging in de onverwachte bezoeker die laag over de voorruit van mijn auto weer verdween.

En op dat moment zag dat beest er zo groot en struis uit dat ik mezelf de halve zondag en maandag op het internet en in onze vogelgidsen onnozel gezocht heb naar een soort die écht niet bestaat.

Om uiteindelijk vandaag tot de voor de hand liggende bevinding te komen dat er maar één mogelijke kandidaat is: de boomvalk. Schóóón!!!

Die van http://www.vogelrijk.nl/  hadden wél hun camera op tijd klaar:

boomvalk2

Advertenties

4 gedachten over “Ik zie ze vliegen…

    • Niet in deze. In de vorige wel. En normaal heb ik altijd mijn coolpixke bij, juist voor zo’n momenten. Maar in het weekend rits ik nogal eens een zo klein mogelijke handtas mee en eerlijk: ik had er gewoon niet aan gedacht het bij mij te steken want mijn fototoestel was goed gebruikt bij het eieren rapen.

      Like

    • Zo is het wel vaker. Dan zit Manlief te foeteren omdat ik mijn camera gewoon in de tas laat of op mijn schoot laat liggen. Maar die dingen vragen dan teveel aandacht die ik liever besteed aan de beleving van het moment zelf. Toen ik nu bijna 10 jaar geleden in Spanje met een gebroken enkel op de helicopter lag te wachten kwam een vale gier tot op 2-3m overvliegen. Een moment dat mij alle ellende van een verpeste vakantie (het was notabene onze eerste wandeling!) en een lange revalidatie deed vergeten. Ik zie nog altijd die slagpennen trillen, ik hoor nog steeds de wind spelen in de veren. Ik kon de schaduw over mij voelen glijden. Als ik op dat moment bezig was geweest met mijn fototoestel (dat ik wel in de handen hield) dan had ik die spanning en de fascinatie van dat moment gemist. Ik had een poging kunnen doen om een foto te maken. Die was gegarandeerd mislukt en dan had ik helemaal niets. Nu heb ik een onuitwisbare herinnering.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s