Een kieken…

Onderstaande tekst stond on line vóór ik het ontstellende nieuws over Sierre hoorde. De inhoud is een bagatelle.

 

 

Pfff… terug onder de mensen (toch virtueel al).

Vrijdagavond Kleindochter 3 opgehaald voor een logeerpartijtje en me verheugd op een dagje spelen met een alweer ferm gegroeide uk. Uiteraard waren Kleindochters 1 en 2 niet te houden en wilden ze hun nichtje komen zien. Geen probleem, want Zoon 1 zag meteen kans om te komen pronken met zijn nieuwe speelgoedje (hij heeft sinds kort een nieuwe auto met alle snufjes erop en eraan). Bovendien kwam er ook nog een collegaatje langs met haar kleinzoon die een half jaartje jonger is dan onze kleuter. Het was dus het bakje vol.

Normaal zou dat voor die paar uur geen probleem geweest zijn, maar most unlike me zat ik op het laatst uit te kijken naar het moment dat ik L. weer kon inpakken en naar huis brengen. Mijn lijf wrong, mijn hersens werkten aan slakkentempo wegens barstende hoofdpijn. Ow ja, had collega M. donderdag op die vervloekte vergadering niet gezegd dat hij beestjes meegebracht had als traktatie?

Kleindochter 3 was maar net onder moeders vleugels weergekeerd en ik onderweg naar huis, toen mijn maag ging dansen. Met één oog op het verkeer en de 3 andere op de kant van de weg, op zoek naar een uitwijkplaats “in geval van”, kwam ik perfect getimed op de oprit gedraaid. Auto binnen rijden, garagepoort dicht en “bukken!!!” over een stuk gazon.

De volgende uren verliepen beurtelings liggend op de bank en sprintend naar het toilet, eerst zonder maar dan ook mét een emmer om onder mijn kin te houden omdat mijn andere kant de wc-bril opeiste. Ergens in de loop van de nacht begon ik te vrezen dat het plastic van de emmer zou smelten als ik hem nog aanraakte, zo gloeiend stond mijn huid van de koorts. Opmeten was er niet bij, want de thermometer lag zeker 3m buiten sprintbereik. Telkens ik er bijna was moest ik keren en weer naar het toilet hollen.

In de loop van zondag kwam mijn maag tenminste in zoverre tot rust dat ze niet meer probeerde lucht uit te spuwen, want meer zat er niet meer in. Jammer dat mijn darmen nog zover niet waren… Dat heeft geduurd tot gisteren (dinsdag). Redelijk droog achter de oren van het vochtverlies, maar denkelijk héél proper vanbinnen na zo’n grote kuis, ben ik ’s avonds voor het eerst aan wat vaste voeding begonnen. Een sneetje geroosterd brood. Droog. Met zonder iets bij. Benieuwd wat de reactie ging zijn ben ik nog een hele tijd op blijven zitten, mijn gedachten af en toe afleidend met het verhaal van Coco Chanel. Al werd ik best wel misselijk bij het zien van die permanente stroom sigarettenrook die het mens produceerde. Het verliep verteringsgewijs eigenlijk wel goed, dus ik ging naar bed.

Met al dat verlies van nachtelijke rust (plus het feit dat die sofa toch niet zo goed “ligt” als mijn bed) was ik alras in slaap en in diepe dromen verzonken. Dromen over… een kieken. Van ’t spit.

Advertenties

Een gedachte over “Een kieken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s