Kluts …

Ik heb er helemaal geen moeite mee om eens een keertje wat later te werken. Vooral nu Manlief permanent met vakantie is en niet ongeduldig zit te wachten om naar huis te kunnen. Maar het moet dan wel de moeite waard zijn.

Gisteren was het (weer eens) niet de moeite waard. Om drie uur in de namiddag was de maandelijkse teamvergadering gepland. Voor mij is dat al vrij laat om aan een vergadering te beginnen, want ik ben meestal al aan de slag tegen kwart na zeven. Maar soit, de dag begint voor mijn collega’s nu eenmaal een uur of twee later en ik pas mij zonder enig protest aan.

Het eerste wat mij bij het binnenkomen opviel was dat er iemand mee bij het team aanschoof, die daar eigenlijk niet thuishoorde. Ze hoorde bij de vergadering die voor vanmorgen gepland was. Men had mij vergeten verwittigen dat één en ander samengevoegd zou worden tot één zitting. Het eerste uur zou dus aan het thema van morgen besteed worden. En daar liep het dus al direct fout. Het uur duurde drie kwartier langer dan de klok voorzag. Zonder dat er veel nuttige dingen gezegd en beslist waren. Met andere woorden: een maat voor niets.

Toen we – na nog een lang intermezzo – eindelijk aan de orde van de dag begonnen, was mijn maag (en die van nog iemand, dat kon ik goed horen) al aan het knorren. Ik had intussen mijn wederhelft al een berichtje gestuurd dat hij niet op mij hoefde te wachten met eten. Een menslievende daad, zoals zou blijken.

De agenda bevatte een aantal punten die dringend om aandacht vroegen. Maar bij elke poging om ze ter sprake te brengen was er een collega die de gesprekken weer in de chaos van haar gedachten liet vastlopen. Kijk, daar word ik dus pissig van.

Van al de anecdotiek en de grappig bedoelde zijsprongen was er niets wat bijdroeg aan het vlot afhandelen van de reden van onze bijeenkomst. Ik had -wat het werk betreft- evenveel onbeantwoorde vragen toen ik vertrok als toen ik aankwam. Ik heb naar ontelbaar veel verhalen zitten luisteren die totaal oninteressant waren omdat ik niet eens wist over wie, wat en waar het ging. En intussen slibde de Kennedytunnel (én de weg daar naartoe) dicht, zakte mijn humeur tot dicht bij het vriespunt en besloot ik het voorbeeld van een paar andere teamleden te volgen en mijn schup af te kuisen. Het vervolg laat zich raden: de agendapunten zijn blijven liggen en worden per telefoon en e-mail afgehaspeld. Met de nodige misverstanden tot gevolg.

En voor zoveel inefficiëntie moet ik dan om halfacht een verschaalde kluts in de microgolf duwen? De kluts is blijven staan wegens geen zin meer en ik heb mijn intussen weerspannige maag een paar speculoosjes toegestopt.

Advertenties

2 gedachten over “Kluts …

  1. Er werd eigenlijk maar één resultaat bereikt: ik kreeg de griepbeesten van een overijverige collega mee en zat van zaterdagavond tot maandagnamiddag bijna permanent op het toilet met een emmer onder mijn kin…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s