Gammel…

Zó voel ik mij.

Ik denk dat ik al eerder vermeldde dat ik geen fietsheld ben. En de broodnodige oefening komt er ook niet altijd van (al heeft dat net zo vaak met uitvluchten en smoezen te maken als met échte redenen). Dus, nadat ik zaterdagochtend eerst de voorraadkast bevoorraad had, reed ik naar het tuincentrum om alvast een stevig voorschot op de lente te nemen met een plateau primula’s. En toen na de middag de zon volhield, was ik al blij dat ik het daarbij gelaten had want husby haalde onze stalen rossen van stal, vloekte zich een ongeluk omdat hij de  handleiding van het nieuwe fietsregaal niet vond en derhalve de montage moest stopzetten en stelde ik voor dan maar naar Hof Ter Saksen te rijden vóór het weer omsloeg. Wat meteen op hoera’s onthaald werd. En wijle weg.

Al bij al viel het nog mee, vond ik. Al beet dat viaduct na amper 200m wel in mijn kuiten. Maar omdat ik tenminste wel mijn (gebrek aan) lichaamslengte mee heb, kon ik mijn reputatie van berggeit eer aandoen en kwam ik als eerste aan op die col buiten categorie. De afdaling bezorgde me als vanouds angstzweet want de putten in het asfalt en de hoeveelheid kiezelsteentjes die daarbij gepasseerd dienden te worden beloofden dolle pret als ik onderuit zou gaan.

Bij het park zetten we onze fietsen vast en gingen een eindje wandelen, zaten wat op een bankje en genoten vooral van de rust. Iedereen zat immers nog aan tafel of was in het beste geval de vaat aan het afruimen. Vandaar dat  het ook prettig rijden was op de smalle baantjes.

Niet zo toen we de terugweg aanvatten! Ineens moest iedereen per sé dringend haastig met de auto op weg en ik had bijna een hartverzakking van al de “zoefs” en “vrrrroems” zo vlak naast mijn elleboog. Als er ook maar één geriskeerd had van daar nog een “tùùùùt” bij te doen, dan had ik met mijn blote handen een koeienvlaai uit het veld geschept om op zijn voorruit te kwakken!

Zondagochtend en Bibi staat eerst bij de bakker, gaat snel thuis ontbijten en vertrekt dan richting Vogelmarkt om rabarberplanten te kopen. Ik zou ik niet zijn als het daarbij bleef en op de terugweg reed ik nog “even” naar het tuincentrum en schoffelde daar een zaaikastje, vijf bloembakken, een hele halve kar plantjes, een rek bloemzaad en een halve koffer potgrond mee.

Thuisgekomen begon ik vol goeie moed met de aanplanting, maar allengs begon de lucht donkerder te worden en van het verdelen van de inspanning kwam niet veel meer in huis. Zonder nog veel op te kijken of mijn rug even te rechten pootte ik verder om de bui vóór te blijven. Wat op een 10-tal plantjes na ook lukte. Die gaan moeten wachten tot vanavond want ik had géén zin om een ijskoude douche over mijn intussen verkrampte rug te krijgen.

Was ik blij dat ik vanmorgen alleen moest opstaan om te gaan werken! Anders had er eentje in zijn broek gedaan van het lachen bij het zien van mijn pogingen om in mijn kleren te geraken. Op de duur kon ik me zelf niet meer serieus houden. Al deed ook lachen pijn.

’t Zal wel beteren, zeker? Zo tegen de tijd dat fiets- en tuintoebehoren weer voor een winter op stal mogen…

Advertenties

2 gedachten over “Gammel…

  1. Woeha, onlangs reed ik de brug over de E40 over, allee, het is te zeggen, ik kroop al fietsend de brug over en dacht “jongens, de mont ventoux dat is nog niet voor morgen”.

    Like

  2. Zoon 1 heeft samen met zijn schoonbroer en schoonvader die straffe toer al op zijn naam geschreven. Naar boven fietsen, afstappen om op de anderen te wachten en intussen een stinkstokske opsteken. Cynisme zonder grenzen. En ik kan mij dat monkellachske op zijn gezicht wel voorstellen…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s