Elluk nadeel…

hep se foordeel. Cruyffie wist het al, al betwijfel ik of het toen over WW ging. Het voordeel van herbeginnen met WW is dat je al weet hoe het moet en dat je de draad ook echt direct weer kan oppakken.

En zo werd 29 februari toch nog een nuttige dag: weer goed aan de slag met puntjes tellen, fantastisch nieuws voor een vriendin (haar stiefzoon is kankervrij en kan nu met een geruster hart – al moet dat ook nog geopereerd worden – uitkijken naar de geboorte van zijn kindje), husbie nu ook officieel met pensioen, … Ik heb zelfs € 5,- gewonnen met de lotto! Er zijn er die de schrikkeljaren willen afschaffen. Wel, ik ben daar tegen! Ik eis elk jaar een 29e februari! Zelfs als ik dan een dag gratis werk voor mijn baas. So what? Binnen 2 jaar kan die het toch zelf uitzoeken…´

We zijn gisteren ook een nieuwe velo gaan kopen voor Manlief. Dat heb je als je je koerspaard uitleent: het loopt verloren en je ziet het nooit meer terug. Vier jaar geleden ruim € 800 uitgegeven voor een fiets, dan een jaar bijna geen tijd om er mee te rijden, vorig jaar de banden vernieuwd omdat ze verduurd waren van in de garage te staan en dus € 200 uitgegeven om hem weer helemaal rijklaar te hebben (bij een vorige uitleenbeurt was hij al zonder bel en zonder licht terug gebracht) en dan laten ze hem pikken. Ne nieven dus.
En omdat ik niet teveel in afronten wil vallen als ik meerij, ben ik gisteren voor de eerste keer in ‘k zou-nie-weten-hoelang op de hometrainer gekropen. Ge zit daar geruster op dan in het verkeer op een echte fiets, maar 20 minuten nergens naartoe trappen is toch saai, hoor! Ik heb het niet voor loeiharde muziek, maar ik begin mijn ventje te begrijpen als hij de geluidsknop van de cd-speler een ferme draai naar rechts geeft.

Intussen zit de eerste week vleesconsumindering er op. Ik was vooral nieuwsgierig hoe de combi met WW zou uitvallen, maar dat hoeft geen hindernis te zijn, al is het soms wel wat zoeken en rekenen om de punten te kunnen invullen in het dagboek. Alleen gisteren was het “van de foefelare” want bij het etentje op de laatste “werkdag” van Manlief bleek er geen vegi alternatief die naam waardig beschikbaar te zijn. Jammer voor dat engagement, maar mijn vent gaat ook niet elke dag met pensioen en ik wou dat toch wel fatsoenlijk met hem vieren, dus heb ik vlees en vis gegeten. En het smaakte nog ook. Nà!

Wat mij altijd verwondert bij die vleesloze kost is dat men dat er dan altijd laat uitzien (tenminste dat is toch de bedoeling) als “gewoon vlees”. Ik heb nu voor bij mijn boterham vegetarische salami bij. De alternatieven waren vegetarische préparé, boterhamworst waar het vlees uit geweerd was, vegetarisch vleesbrood begot, plantaardige paté … Is dat omdat er mensen zijn die niet willen dat anderen weten dat ze vegetarische kost prefereren? Beschaamd voor de overtuiging? Ben je dan zelf eigenlijk wel overtuigd? Of is het alleen maar omdat je rustig je boterhammen wil opeten zonder al die vragen en meewarige blikken?

Als ik bij de patatjes, rijst of pasta een vleesalternatief wil heb ik naast een heel eerlijk blok tofu de keuze uit iets wat er uit moet zien als een verschaalde kipfilet, een “pepersteak” zonder inlevingsvermogen, quorn verkleed als aldaniet verdroogd gehakt, … Alleen de would be/could be kippets, saté’s, knackworsten en andere hapklare brokken zien er hetzelfde uit als in het frietkot, maar daar heeft het vlees er ook alleen maar naast gelegen, denk ik.

Ik zal me dus bij gelegenheid eens verder verdiepen in de eiwitwaarde van bepaalde groenten want alle dagen eieren en kaas is ook niet goed voor de cholesterol.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s