Vooruitziend…

Een mens moet vooruitziend zijn. En dus heb ik alweer een weekje Texel gereserveerd. Eigenlijk vind ik dit ook wel leuk: af en toe een weekje of een midweek in plaats van twee weken met onze verjaardag en twee weken als alle zomergasten naar huis zijn. Zo worden de twee werkjaren die me nog resten mooi in hapklare brokjes gehakt. En nu we geen rekening moeten houden met hondjes gaan we er eens een fietsvakantie van maken. Op heerlijk brede en afgezonderde fietspaden in Nederland kan ik zelfs genieten van mijn stalen ros.

Wel moeten we eerst een nieuwe fiets kopen voor Manlief, want voor de zoveelste keer is een “uitleen” weer een “niet meer terug zien” geworden. Ik begin vast mijn conditie op te drijven op de hometrainer. En van zodra het ’s morgens licht genoeg is (heb ik al verteld dat ik zo’n schijtlaars ben die pas op haar 50ste begon te fietsen en dus niet in het donker op de baan durft?) ga ik zoveel mogelijk met de fiets naar het werk.

Dat zal naast mijn conditie en stuurvaardigheid ook mijn gewicht ten goede komen, naar ik hoop. Want ik ben veel van mijn WWinst weer kwijt. Djutoch! Vandaar dat ik gisteren volgend blogje prepareerde op mijn WW-pagina:

Echternach

Er is in de afgelopen maanden nogal wat gebeurd. Dingen die me niet echt veel deugd deden en soms had ik echt het gevoel dat ik aan het duiken was zonder flessen en zonder lijn om de boot terug te vinden. Emoties, emoties en emoties.

Zoals eerder gemeld was mijn weegschaal stuk en dat was al niet erg bevorderlijk voor de motivatie. Bovendien meldde Manlief dat dat springfestijn van de kleindochters op de cijfertjestrampoline niet het eerste was, dus begon ik -en naar zou blijken ook terecht -te twijfelen aan de goede resultaten van de laatste weken.

Bewegen verminderde ook, wegens ellendig druk en de doorwaakte nachten werden nogal eens knabbelend en knagend doorgebracht. In het begin nog met fruit, wortels en selderstengels, maar allengs kwamen daar minder slimme tot zeer dwaze knabbels bij.

Februari: een week vakantie met daarin 3 verjaardagen op 4 dagen tijd. Dé ijsweek van deze winter, op Texel. Het wandelen bleef tot een minimum beperkt wegens de snijdende kou. Er werd knus van de warmte genoten en de vogels die we filmden/fotografeerden zaten niet zelden in de tuin van ons vakantiehuisje. De anderen werden geobserveerd vanuit de auto.

Eén week terug uit vakantie en onze hond Nicky overleed. Nog geen 10 maanden na haar stiefzusje Floor. Net op het moment dat ik volgens mijn praatmeneer op het punt stond om een doorbraak te maken op gebied van rouwverwerking. Nou moe! Ik kon meteen uitproberen hoever ik sta. Huilen, hele nachten opzitten, angstaanvallen, nare dromen… En snoepen. Ik heb in de afgelopen 10 jaar minder rommel gevreten dan de laatste 2 weken.

Vandaag heb ik mezelf eens ferm toegesproken. En een nieuwe weegschaal gekocht. We beginnen opnieuw. Er is behoorlijk wat schade aangericht, maar ik sta niet terug bij “af”. Morgen is de eerste weegdag. En de nieuwe start.

Binnenkort wordt het weer lente en zomer en ik heb die spulletjes die ik vorig jaar kocht in kleinere maten. Die moeten dit jaar weer passen en tegen het najaar plaats maken voor nog kleinere maten.

En vanaf morgen elke dag op de hometrainer. En zo gauw het wat vroeger en langer licht is, op de fiets naar het werk. Want ik heb vandaag terug een week vakantie geboekt op Texel. En dan doen we de fietsen mee. Nu er geen hondjes meer meegaan, kunnen we er een fietsvakantie van maken. Op brede afgeschermde Nederlandse fietspaden. Zelfs voor een schijtlaars als ik voelt dat veilig genoeg.

Gedaan met 3 stappen vooruit en twee achteruit!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s