De gazet van vandaag…

Langer wachten op Antwerpse trams
(GvA, 24/2/12)

Gisteren vroeg ik mij op mijn andere blogje al af of enkel minder vis/vlees de wereld zou verbeteren, als we daarnaast met z’n allen niet ook nog andere inspanningen leveren om te consuminderen en bewuster met energie om te springen.
Verplaatsingen met de fiets of -als dat afstandsgewijs mogelijk is – te voet gaan al in de goede richting. Als geen van beide een optie is en je zit binnen bereik van het openbaar vervoer, zou daar ook nog een oplossing kunnen schuilen. Maar laat daar nu net het schoentje wringen.

Omdat ik vooral vertrouwd ben met de situatie in de stad met de grote A, zal ik mij daartoe beperken. In die stad zijn meer ziekenhuizen gevestigd dan ik zo direct kan opnoemen, al weet ik wel dat er minstens 3 binnen een kleine straal van mijn werkplek zijn. Binnen diezelfde straal zijn er – naast een aantal scholen – ook 2 universiteitscampussen gevestigd.

Ziekenhuizen hebben de onhebbelijke gewoonte naast patiënten ook bezoekers aan te trekken. En de parkings zijn altijd te klein. Trouwens, de stad met de grote A maakt het steeds moeilijker nog parkeerruimte in open lucht aan te leggen om de schaarser wordende open ruimten te vrijwaren. Ook fietsstallingen moeten tegenwoordig ondergronds om dezelfde reden. Wat dan weer voor gevolg heeft dat indoor ruimte moet opgeofferd worden waardoor men moet bijbouwen, maar dat is een andere discussie…

Universiteitscampussen – waar binnenkort dankzij de associaties (een besparingspoging van Onderwijs) ook hogeschoolvolk zijn intrek gaat nemen – zijn al even grote volksmagneten. Bovendien heeft dit soort onderwijs als kenmerk dat er tussen de lessen door nogal eens intercampus-verplaatsingen nodig zijn. Op korte tijd, wel te verstaan. De pauze tussen de lessen is niet onbeperkt rekbaar.

Dat was tot een goed jaar geleden niet zo’n groot probleem. Vanuit diverse richtingen kruisten busroutes van de Lijn elkaar binnen die kleine cirkel rond genoemde klinieken en campussen. Het resultaat was dat er om de – pakweg – 10 minuten een verbinding kón zijn tussen deze doelen onderling en de rest van de wereld.

Maar de Lijn is tot de bevinding gekomen dat één (1) bus om de 20 minuten (bergaf en wind mee, that is) genoeg moet zijn om iedereen naar een overstappunt te brengen waar dan weer ellendig lang moet gewacht worden. Op die manier wordt de verplaatsing tussen beide campussen uitgerokken (uitgerekt?) tot minstens een uur. Ik kan het weten want als ik die verplaatsing maak voor vergaderingen verlies ik ook zoveel tijd.

Resultaat: het verkeer in de omgeving van mijn werkplek (ja, één van die campussen) is onnoemlijk drukker geworden, onze parkings kunnen de hoeveelheid auto’s niet slikken en de fietsstallingen puilen uit zodat er overal (ook in de nooddoorgangen) (brom)fietsen staan/liggen. En je kan er niet eens zoveel van zeggen, want waar moeten de gebruikers in godsnaam hun stalen ros nog kwijt?

Kort door de bocht kan je het zo samenvatten: auto’s zijn not done, fietsen geraak je niet meer kwijt, het openbaar vervoer vergeet waar het voor dient, en we moeten met z’n allen langer blijven werken/studeren.

Ideeën? Iemand?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s