Komen en gaan…

We zijn terug uit vakantie gekomen. Omdat het nu eenmaal niet anders kon in de eerste plaats. Omdat het zo stilaan ook wel wat eentonig werd, al die sneeuw en dat ijs en die kou. En zo helemaal alleen zonder de vogels waar we eigenlijk feitelijk voor gekomen waren.

Alleen de laatste dagen was er weer beweging in de lucht. Waarmee meteen het gevoel van “het einde van de ijstijd” kwam aangewaaid en ineens ook zoiets van “De Lente Is Op Komst”. Hoe we allebei zo direct dat voorjaar voor ogen kregen terwijl we nog volop in de sneeuw aan het strand stonden en uitkeken over de immense ijsvlakte die het wad was, ik weet het niet. Maar het wàs er, dat lentegevoel!

Bewijs: we waren op weg naar huis al plannen voor de tuin aan het maken en planten aan het herschikken. En ik bedacht dat ik binnenkort maar de “bouwwerf” voor de vogels in de tuin moet ophangen. Wie wil weten wat ik daarmee bedoel, moet Natuur in de kijker maar in de gaten houden. Zo gauw ik er aan begin, zet ik foto’s op mijn groene blogje.

Wat ook gekomen is, is de mededeling van Facebook dat ze via Time line de accounts van hun abonnee’s nog meer te grabbel gaan gooien, whether you like it or not. Wel, I don’t like it en dus ben ik eens gaan rondsnollen op tinternet hoe ik best suiker in hun erwtensoep kan strooien. Want dat ze de opstappers niet zomaar zullen laten gaan en dat ze zeker wel alle moeite zullen doen om zoveel mogelijk informatie achter te houden, daar kan je arseen, vitriool en rattengif op nemen.

Om te beginnen heb ik zowat alles wat ik kon veranderen, ook daadwerkelijk veranderd.  Affodil is van naam veranderd, is 12 jaar, is nooit naar school geweest, werkt niet (kinderarbeid is verboden!) en heeft helemaal geen interesses en/of hobbies. Ze spreekt geen enkele taal, laat staan dat ze die zou neerpoten op FB. Ik ga dus doofstommetje spelen, zelfs als ze hun belofte om mijn account binnen 2 weken definitief te verwijderen niet houden. Eens zien, wat dat geeft! Als ik zin heb om te gaan, dan ga ik toch wel zeker! Ik laat het weten als er iets te weten is. Een geblokkerde nooduitgang of zo…

Vind ik het jammer? Ga ik het missen? In het begin misschien de tijdverslindende spelletjes in de dooie momenten. Maar aangezien die spelletjes altijd langer duurden dan de dooie momenten ga ik waarschijnlijk zoveel tijd winnen dat ik die momenten kan reanimeren en zinniger gebruiken.

Ga ik me sociaal geïsoleerd voelen? Bwaneentgij! Ga ik mij (vooral ’s avonds) vervelen? Balangenie. Ga ik nu eindelijk eens terug een boek uitlezen? Dat waar ik intussen al een keer of vier opnieuw in begonnen ben “wegens tijdsgebrek” misschien? Dazouzoemaareenskunnen! en dan heb ik weer een recensie om hier neer te poten. Voor diegenen die dat willen lezen. Of die ook twijfelen of ze dat boek nu maar eens vast zouden pakken in plaats van met de blokken te spelen of steden en boerderijen te bouwen. Of mysterieuze kasteelparken te doorsnuffelen op zoek naar de dubieuze kramulten van een bereisde oom.

Advertenties

4 gedachten over “Komen en gaan…

    • Wel, ik dacht ook eerst dat het practisch zou zijn om contacten te onderhouden. Maar uiteindelijk merk ik dat ik voor de echte contacten tóch de telefoon pak, een mail stuur of gewoon bij ze binnenloop. Of we gaan virtueel bij elkaar op bezoek op blogjes en/of fora. Zodoende…

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s