Ongedurig…

Vorig jaar heeft het gezomerd in het voorjaar, de zomer zelf was in Allerzielenstemming en de herfst werd opgeluisterd met een rasechte Indian summer. En nu wil het niet winteren.

Er hoeven voor mij geen pakken sneeuw te liggen maar zo eens een paar dagen open vriesweer met een stralend zonnetje, dat zou toch moeten kunnen? Ze zeggen dat de “beestjes” dan uit de lucht vriezen, dat dat gezond is. Voor mij niet gelaten. Sinds de kerstvakantie wordt er bij ons een wedstrijd gehouden “om ter vaakst hervallen”. Hond Nicky doet ook mee en die heeft na al die jaren nog altijd niet geleerd dat ze haar poot voor haar neus en mond moet houden, dus als die eens op de schoot zit …

Ondanks het halfslachtige weer merk je al goed dat de dagen aan het lengen zijn, vind ik. Als ik ’s avonds van mijn werk thuis kom is het minstens niet meer zo donker maar vaak zelfs “al nog” licht, of hoe moet ik dat nu uitdrukken?

Ik leef daar van op. Ik kan niet tegen die korte winterdagen. Vooral die nà nieuwjaar niet. Ervóór, dat gaat nog, dan zit de feestsfeer er zo wat in met al die lichtjes en kaarsjes en zo. Maar eens het feestgedruis voorbij kijk ik uit naar de lente.

Dan word ik ongedurig. Ik wil naar buiten, maar zonder jas (niet erg verstandig, gezien alinea 2). Ik wil de ramen opengooien en frisse lucht binnen laten, zonder dat we in huis een dikke muts op moeten of ons  blauw betalen aan verwarming. Ik wil weer vrolijk gekleurde kleren aan in plaats van die winterse bruinen en grijzen. Ik wil sandalen aan. Ik wil… Ik wil…

Maar naar het schijnt deugt het niet als januari te warm is. Ze zeggen dat er dan nog een venijnige staart op komst is. En gisteren zei “de Frank” ook al zoiets: dat het vanaf volgende week kouder gaat worden.

Dus ga ik toch die bruine en grijze spullen maar klaarleggen om mee te nemen naar Texel. En ik moet gauw zaterdag nog eens gaan kijken in de soldekes bij Zoo Markt of er voor ons Nicky niet nog een winterfrakske in haar maat is want ze kan niet meer in hare anorak.

Ik weet het, het is kinderachtig en pathetisch, maar ik heb vanmorgen een lichtblauwe fleece sjaal aangedaan. Ik heb een donkerbruine, een beige en … ik weet al niet meer welk een andere donkere ook, maar ik heb die lichtblauwe gepakt. Die vloekte gelijk de ketters tegen de rest van mijn outfit maar hij zag er tenminste vrolijk uit.

Thuis heb ik al een paar weken tulpen in de woonkamer staan. Tulpen begot! Ik wil ze per sé niet in de tuin want daar vind ik ze niet half zo mooi als de honderden narcissen die we daar al jaren staan hebben. Maar voor in huis: tulpen! Vorige week geel, deze week oranje-rood.

Op het werk moest ik deze namiddag bloemen halen voor iemand die afscheid nam. Ik kon  het natuurlijk niet laten om voor mij ook een paar bloemen mee te nemen. Ik heb zo 4 van die éénbloemsvaasjes staan. En ik wilde tulpen. Witte of gele. Maar die waren er niet. Het zijn rozen geworden. Zo van die ouderwetse met een randje die nu mode zijn. Heel mooi. Maar ze doen me niet aan de lente denken want het zijn geen tulpen.

Ik ben aan ’t zagen, zeker? Dju toch, ik ben ongedurig…

Advertenties

3 gedachten over “Ongedurig…

      • Ik denk eigenlijk dat Bentenge ook al vol ongeduld op de lente wacht, hoor. Die laattijdige winterhik was voor iedereen wel genoeg, vermoed ik. Gisteravond gezien dat er al een paar narcissen op openbarsten staan. Als ze die nog durven platvriezen, staak ik!

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s