Dubbel zicht…

In de volksmond nog altijd de term voor bifocale brilglazen. Zelf gebruik ik het op dit moment meer om te omschrijven hoe ik de wereld ervaar vanuit mijn door hoestbuien geteisterde corpus. Ik zie namelijk om meerdere redenen alles dubbel én wazig.

Een verkoudheid is bij mij nog niet snel een “gewone” verkoudheid. Zolang het bij niezen en snotteren blijft zoals de week vóór de kerst, gaat het nogal. Meestal beperkt de schade zich tot een salvo van een 20-tal schoten bij het opstaan en het sponseren van Kleenex tot de blaren op mijn neusvleugels staan.

Wee mijn gebeente en uw gemoedsrust echter als de boze geesten zich een verdieping lager nestelen. Om te beginnen draait iemand dan meteen de geluidsknop dicht, wat mijn werk danig bemoeilijkt en eigenlijk tot een abstract gegeven terugbrengt want zonder stem zijn telefoneren en vergaderen in de meeste gevallen nog altijd problematisch. Mijn aanwezigheid op het werk is dan ook hoofdzakelijk een kwestie van aanwezig zijn, punt.

Zo tegen de middag van de eerste dag begint de schoorsteen achter mijn borstbeen tekenen van slecht onderhoud te vertonen met het gevolg dat ik sputterende geluidjes begin te maken. Die zwellen tegen de avond aan tot een stembandgebruik waar menig hond óf jaloers, óf helemaal gek van wordt. Floor zaliger probeerde steevast een dialoog op gelijk niveau aan te knopen maar Nicky komt dan naast mij in de zetel zitten, legt haar voorpoot sussend / bezwerend op mijn onderarm en kijkt nauwlettend toe hoe Vrouwtje geleidelijk aan paarse vlekken in haar gezicht en hals krijgt.

Bij het slapengaan val ik aan op een strip kleine witte pilletjes die in een beschut hoekje van mijn nachttafel liggen wachten tot ze uit hun cellofaanjasje mogen. Eindelijk! Ik heb van onze huisarts officieel toestemming om me onder strikte voorwaarden te drogeren. Codeïne is de enige leiband die mijn inwendige wolf in toom kan houden en mij de kans geeft toch een paar uur te bekomen.

Maar stel nu dat mijn beestjes – niet mijn honden, die kleine- van een soort zijn die zich niet zomaar laat temmen. Knip!Pssst! maakt niet veel indruk en op het toppunt van zo’n aanval heb ik noch de adem om te pssten, noch een hand vrij om met de vingers te knippen. Meestal wordt het op zo’n moment een vertoning een horrorfilm waardig. Manlief trekt dan wit weg ter compensatie van al de kleuren die ik in mijn gezicht heb, in het beste geval ben ik in de buurt van een toilet of heb ik me al voorzien van enig absorberend materiaal in de onderste regionen. En als het helemaal goed zit, heb ik nog niet gegeten of is mijn maaginhoud al weer verder gereisd. Dit om maar enig idee te geven van de act die dan opgevoerd wordt.

Behoeft het enig betoog dat ik op zo’n moment vooral zin heb om het stomst mogelijke te doen en mij in eenzaamheid terug te trekken, ver van alle hulp? Is het niet vanzelfsprekend dat -na weer eens een opvoering zaterdagnamiddag – ik zondag niet erg enthousiast was om naar een kamerconcert te gaan en daarna uit eten? En kan ik op uw begrip rekenen als ik verklap dat ik -omdat ik onder de gemaakte afspraken niet zo snel uit kon- tegen beter weten in ook een pilletje genomen heb nadat ik zondag uit bed stuntelde?

Mijn keel voelde aan als rauw vlees in een pekelbad, dus telkens ik het prikken voelde schoof ik een keelpastille in mijn mond. De codeïne zorgde ervoor dat de waakhond in mij zich te ruste legde. En Manlief en Ma hielden in de gaten dat ik niet in een vredige slaap verzonk en de piano en de sopraan begeleidde met een sonoor cellogeronk.

Maandagochtend kwam met de kater, of eigenlijk vooral met een slaapspook dat niet te verjagen was. Ik heb zo ongeveer alle kasten, tafel- en beddenpoten en deuren geraakt op mijn weg naar ontbijt en werk. Ik zie dus nu ook bont en blauw op plaatsen die niet direct onder druk komen bij zo’n hoestbui.

Alles ging goed tot het moment waarop een (door mij compleet vergeten) vergadering begon en ik een heuse monoloog van ruim een kwartier moest afsteken. Ik heb nog nooit een interne brandweerploeg zo vurig zien hopen dat er een alarm binnenkwam zodat ze en bloc het hazenpad konden kiezen.

Ik ga Manlief nog moeten geloven als hij zegt dat hij op zo’n moment bang is dat ik met één grauw zijn strot ga overbijten…

Advertenties

2 gedachten over “Dubbel zicht…

  1. ondanks mijn innige medelijden zit ik hier te gieren Dilleke! Voor keelpijn zweer ik bij Strepsil Spray en spijtig genoeg word ik verschrikkelijk geconstipeerd bij inname van codeïne – the choice between two evils – ik wens je een spoedig herstel toe.

    Like

    • Ik ga die spray ook eens gebruiken want de pastilles zijn wel goed, maar na een tijdje ligt je maag er volledig van overhoop. Doe daar nog een paar tabletten rhinothyol bij en je bek plakt dicht van de vuiligheid. Zin om te eten: nada! Smaak van je eten: ziltsh!
      Het ergste is de druk die je zet bij zo’n hoestbui. Ik ben er van overtuigd dat ik ooit een hersenbloeding of een geknapte aorta riskeer op die manier.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s