De winterkeuken…

Het was afgelopen weekend al flink koud, maar het was tenminste nog een vrij kleurrijke wereld. Hoog tijd om de voedertafels, -kokers, -huisjes en ander materiaal buiten te halen en te installeren. Manlief sleepte vast alles naar buiten terwijl ik om vulling reed.

Thuis gekomen was het eigenlijk vooral het juiste uur om zelf wat achter de kiezen te steken, dus bleef alles wat verweesd in de tuin liggen wachten terwijl wij ons opwarmden aan een kop koffie.

En laat dat nu nét niet naar de zin geweest zijn van een roodborst, die stond te stamppoten op het voederhuisje op de grond. Een mees hing heel ostentatief aan een nog lege zaadkoker. En de merels zaten ongedurig te tjokken achteraan in de tuin. Niet teveel tijd verliezen met onszelf vol te stoppen, dus. Meteen weer de warme winterjas aan en zo’n 25 -30 voederposten opstellen en bevoorraden.

Net als vorig jaar is er flink gesnoeid en gekapt in de tuin. Dat mag dan (voorlopig, tot we nieuwe dingen aanplanten) een verlies aan groen zijn, het biedt ook ongeziene mogelijkheden voor het kleine grut dat het liefst op de grond zit te scharrelen. Een grote robuuste tak dient als tentgeraamte. De fijnere berkentakken met nog behoorlijk wat blaadjes eraan komen er dan als een zeil bovenop. De “kont” van dit afdak staat naar de haag gericht. De aanvliegopening is naar de ramen van de living geopend (ze krijgen eten naar hartelust, maar ik mag toch wel een plaatje van mijn gasten, niet?). Vinken, merels en andere pluimenbollen hebben gauw in de gaten dat ze zo redelijk goed uit het zicht van roofvogels blijven. Zelf zien ze het gevaar van ver aankomen langs de enige beschikbare aanvliegroute en kunnen ze zich terugtrekken in de haag. Het had vorige jaar succes en ook nu wordt er al druk gezocht onder de “partytent”. De samengerakelde bladeren en de gemalen takken liggen op hopen te dampen. De merels maken er een feestje van: eerst in de bladeren gaan zoeken naar de laatste insectjes en dan bovenop de stomende mulch gaan opwarmen. Je kan het zo gek niet verzinnen of ze zijn er zelf al op gekomen…

Beschutte voederplaats
Maandag ligt de eerste sneeuw er en moeten we al meteen het voederhuis bijvullen en zaad strooien onder het bladerafdak. Als we dinsdag in de late namiddag naast ons huis parkeren, komt een sperwer betrapt achter het huis vandaan gevlogen. Hij neemt plaats op een paaltje nog geen 15m van ons vandaan en blijft rustig zitten afwachten of we wel van plan zijn uit te stappen. Dan maakt hij dat hij weg komt. Vanaf woensdag ga ik de deur niet meer uit zonder fototoestel, maar je raadt het al: geen sperwer meer gezien. Ik maak me er absoluut geen hard hoofd in. Het is volgens mij dezelfde die vorig jaar ook op onze eetgasten af kwam. En zelfs deze zomer liet hij sporen achter want we vonden één van de (heel) vele tortelduiven op de grond met de typische afgerukte kop en het weggevreten borstvlees. He’ll be back! En hopelijk krijg ik hem dan in het vizier!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s