Stilaan hoog tijd …

Omdat ik het zelf bijlange niet zo goed kan schrijven, maar omdat dit artikel op vrtnws helemaal in de lijn van mijn gedachten en aanvoelen ligt: het wordt stilaan hoog tijd om ons zorgen te maken!

Advertenties

Kop af …

De kop is er af. Van deze week.

De maandag zit er alweer op, met als eerste gedachte: verrek, het jaar is bijna halfweg! Deze week begint de zomer. De dagen gaan terug beginnen korten. Eerst bijna onmerkbaar, maar opeens gaan we constateren dat het om 21:45 niet meer klaarlicht is, dat de zon al achter de horizon zit en dat de nachten al wat donkerder grijs zijn.

De tweede gedachte ging naar wat huiselijke dingen, waaronder: de rompslomp zit er voor dit jaar op. De keukenmaffia is opgerold, de tuin staat te floreren, … Eindelijk (relatieve) rust. Eindelijk kunnen wij zelf zonder veel omzien de agenda bepalen. En af en toe omgooien als we geen zin hebben om iets “nuttigs” te doen en er op uit te trekken.

De derde gedachte ging natuurlijk naar de eerste match van de Duivels. Ook voor hen ging de kop er af. Gelukkig verloren zij er het hoofd niet bij en konden ze na een stroef begin hun tegenstander toch bij de keel grijpen en eens goed knijpen. Dat de Britse pers onmiddellijk na de match niet onder de indruk was, bleek wat voorbarig. De Engelsen hadden nog meer gescharrel en geluk nodig om met minder tevreden te moeten zijn. Zo zinnenstrelend was hun eerste match nu ook weer niet. Tunesië was een maatje groter dan gedacht. Wat ik van deze wedstrijd vooral onthoud zijn de wolken van muggen die om de spelers heen dansten. Ik heb de hele match zitten krabben als gek.

En hoe zit het met de eetgasten in de tuin? Ze worden groter en groter, dat is het minste wat je er van kan zeggen. Het begon allemaal met een mezenjong. Toen volgden groenlingen, volwassen mezen, zelfs een spechtengezin, dat elkaar aflost. De tortels kregen ook interesse en lokten houtduiven en een holenduif mee. Sinds gisteren hebben we “zwartrokken” (kauwtjes) te gast en vanmorgen kwamen een paar eksters kijken of er nog wat overschoot.

De Turkse tortels oefenen dagelijks voor het WK Paalzitten:

Wereldrecordpoging paalzitten

Pas toen ik de foto’s op de pc geladen had, merkte ik dat één van de kauwen geen tenen had aan één poot. Misvormd? Accidentje? Gevochten en verloren? Hij (zij?) heeft daardoor natuurlijk een probleem om op de korfjes met de zo gegeerde pindapâté met meelwormen te zitten. Ik heb er wel mee te doen. In de voorraad staat nog één pot van afgelopen winter. Als Meester Prikkebeen blijft komen, zet ik die misschien wel voor hem op de grond. Voorlopig kan hij wel meepikken van de ontbijtgranen die ik in het meelwormenbakje deed, maar dat op de grond gedonderd is.

Meester Prikkebeen:

Meester Prikkebeen

Bak er af in plaats van de kop:

Bak eraf _

Soms is er wel wat kunst- en vliegwerk nodig om aan de lekkerste hapjes te komen:

Kunst- en vliegwerk voor een lekkere hap

De holenduifjes zijn nog volop aan het baltsen, en dan geldt ook bij hen “3’s a crowd”:

Holenduiven

 

 

 

We zijn er klaar voor …

De vakantie duurde net niét lang genoeg om Roland Garros uit te kijken. De finales volgden we thuis. Even op adem komen, eens diagonaal de einduitslag van de Giro overlopen en vergeten en intussen snel alle sporen van reisgerief opruimen. Een groot deel van de strijk gaat naar de daarvoor bedoelde dienst, dan kunnen de tuin en het huis een flinke après-mer beurt krijgen. En dan zijn we er klaar voor.

Klaar voor het WK. De opening was om snel te vergeten, maar dat strookte helemaal met de verwachtingen. Spanje en Portugal zorgden al meteen voor het vuur aan de lont. Frankrijk heeft met meer geluk dan wijsheid zijn eerste punten binnen gehaald. Terwijl ik dit schrijf is Argentinië de maat aan het pakken van Ijsland (al hoop ik dat de Vikingen flink van zich af zullen bijten).

Het programma voor morgen heb ik nog niet bekeken, maar maandag moet er niemand voor mijn voeten lopen, want ik wil op tijd op post zijn voor onze Duivels.

De bal rolt. Zo ongeveer een maand lang…

Toch even binnenwippen …

Ik was helemaal niet van plan om vandaag te bloggen. Maar bij het ontbijt zagen we ineens nieuwe gasten op de feeders. Nieuw voor deze tuin, want in Kruibeke waren het vertrouwde eters.

Terwijl ik met de koffiekopjes uit de keuken kwam hoorde ik een weinig melodieuze kreet. Type rotzak ofte gaai. Maar die was het niet. Een volwassen grote bonte specht vloog over de tuin en prompt schoven zijn/haar (dat was zo gauw niet te zien in de vlucht en op dat vroege uur) jongen aan. In de loop van de voormiddag hebben we ze meerdere keren gezien en af en toe kwam pa (of ma) even checken of ze zich goed vol propten met pinda’s.

Ik werd er zo vrolijk van dat ik zin kreeg in een nieuwe layout, waar de foto’s groter op komen en die van de mozaïeks kunnen aangeklikt worden om te vergroten. Er ontbreekt wel nog één en ander, en de standaardfoto moet nog vervangen worden door eigen fabrikaat, maar dat komt wel in orde. Even zoeken waar ik alle tools vind om dat aan te passen.

Twéé spechten!

De antwoorden …

En zo kwamen de gedachten al een beetje vroeger thuis dan wij. Hoe zou het met de tuin zijn? Er wacht ons toch geen onweerschade? Wat is het programma voor volgende week? O ja, misschien wordt eindelijk de keukensoap afgesloten. En vanaf volgende vrijdag leven we op zonne-energie. Alhoewel, voor de eerste 2 weken staan er alleen maar donkergrijze wolken op de weersvoorspelling …

Eerlijk ..? Blij dat we thuis zijn.

Zo besloot ik mijn vakantierelaas.
Sinds gisteren zou de keukensoap dus verleden tijd moeten zijn. Met dien verstande dat ik volgende week wel nog wat schilder- en decoratiewerk heb, maar dat heb ik zelf in de hand.

De onweerswolken zijn ons huis voorbij gevlogen en de voorspelde donkergrijze wolken blijken ook sterk overdreven, want – al begint de dag telkens met een grijze lucht – tegen de middag moeten de zonneweringen toch naar beneden.

Rest de vraag hoe het met de tuin was bij onze thuiskomst.
Wel, het was duidelijk groeizaam weer geweest. En gewoonlijk wordt dat nogal cynisch bedoeld, maar niet zo in dit geval. Het onkruid was heel beperkt aanwezig en de aanplant was flink gegroeid. Er zat al kleur in de tuin en uiteindelijk hebben we maar 2 lavendelplantjes moeten vervangen. Al de rest is “vertrokken”.

OK, we hebben maandag – op ’t gemakske en met z’n tweetjes – wat moeten opkuisen, maar héél beperkt. Het was leuk, het was gezellig en we zien al helemaal vóór ons hoe het zal worden als de planten volgroeid en de bodem ertussen dus grotendeels afgedekt zal zijn: een half dagje onderhoud en dan genieten voor de rest van de week.

In het verhoogde bed heb ik dan toch maar wat plantjes gezet, want Jeppe gebruikt alleen de achterkant van zijn “zandbak”.

XYZ_3225

XYZ_3224

Ook de rabarber doet het goed, dus de toekomst voor de home made confituur is verzekerd.

XYZ_3213

Het enige waar we tot dinsdag op moesten wachten was de levering van Vivara: een statief met bijbehoren om de feeders op te hangen. Vermits er toch een tegel gesneuveld is in het middenvak en we de zaadverspilling liever niet in de borders zien opschieten, hebben we de opstelling in de verharding geïnstalleerd. Makkelijk bereikbaar, de zaadresten en pelletjes kunnen makkelijk bijeen geveegd worden en er is nog plaats voor een drinkschaal/plonsbad ook.

Tijdens de constructie zaten de vogels maar bedenkelijk over de schutting te loeren. Toen alles op zijn plaats stond en hing, duurde het amper 2-3 minuten voor een overmoedig mezenjong op de pindapâté afkwam. Een groenling bleef op de grond, in de beschutting van de planten en de mussen gingen liever achteraan in het zand stuiven. Maar na een halfuur had iedereen al wel eens een zaadje meegepikt en vanmorgen hingen met name de groenlingen en mezenjongen collectief aan de feeder:

6 groenlingen_

’t Komt goed!

 

Eerlijk ..?

We hadden – op een paar dagen na – heerlijk weer. Soms zó heerlijk, dat we niet eens van het terras van ons vakantiehuisje af kwamen. Fris natje bij de hand, zonnebril op de neus, een al even on-actieve hond aan de voeten en – om de schijn hoog te houden – een verrekijker bij de hand. Op de actievere dagen zelfs nog een fototoestel ook.

We hadden ook lange dagen (en lichtgrijze nachten), zodat we na het uitzitten van de te hoge temperaturen, toch nog écht in beweging konden komen om van de vogels en de planten en de zee en het strand te genieten. Lichtgrijze nachten, omdat het noordelijker nog net iets minder donker wordt dan thuis. En toch was deze vakantie geen onverdeeld succes.

Wat hadden we verwacht? Alleszins meer drukte dan andere jaren, want ongebreideld gelobby van de Texelse bestuurders en VVV hadden Lonely Planet er toe verleid om Texel tussen de beste 10 vakantiebestemmingen te rangschikken. Niet geheel onverdiend, maar de gevolgen lieten zich raden: dit is echt het eerste jaar dat ik hier op één dag een grote Franse en een niet minder grote Belgische reisbus zie. En de volgende dag een Duitse. Eerlijk ..? Dit is de eerste keer dat ik hier reisbussen zie, tout court.

Wat hadden we nog verwacht? Dat de dijkverstevigingswerken nog niet gedaan zouden zijn, tiens. Tijdens de wintervakantie zagen we de graafmachines en grote grondverzetwagens elkaar van de weg af rijden ter hoogte van het Cerespoldertje. Dat bleek nog altijd het geval te zijn. Bij aankomst in De Cocksdorp was de Stengweg aan de kop van de Roggesloot ook afgesloten. Nu strekt de gehele “vogelboulevard” zich tussen beide punten uit en we wisten wel wat sluip- en andere wegen om van versperring tot versperring tóch van al het lente-vogelgeweld te genieten.

Was dàt even een misrekening!!! Op de paar plaatsen (de minst interessante) waar je in de buurt kon komen, was geen vogel te zien. Hoe zou je zelf zijn? Welke ouder probeert zijn immer hongerige kroost te sussen onder het gebulder van werflawaai? M.a.w.: van de hele wadkant was er amper een ieniemienie stukje met de fiets bereikbaar en dan nog enkel in het weekend als de werven stil lagen. Eerlijk ..? De timing kon niet beter: al die bustoeristen zijn niet eens in de buurt van de vogels geweest. Die zien we nooit meer … terug. Maar dat geldt ook voor ons, dus voorlopig zie ik ons ook niet terug gaan.

Uitwijken naar de Noordzeekant dan maar. Jeppe had geen bezwaar tegen een flinke strandwandeling op zijn tijd. Hij was zelfs te paaien om eindelijk eens in het water te gaan tot aan zijn buikje.

Goed kijken naar baaske

Driewerf hoera en groot applaus. Er kon zelfs nog een vreugdedansje op af ook. Toch nog maar niet uitschrijven van de lijst voor de hondenplons in het openluchtzwembad thuis eind augustus, dus.

Efkes afreageren

De baasjes hadden hun aandacht verlegd naar de Petten (al een paar jaar niet veel meer te beleven) en de Mokbaai (wegens broedseizoen enkel sporadisch met gids te bezoeken). Gelukkig broedt er in de rietvelden achter de Petten een paartje bruine kiekendief. Goed voor een paar uurtjes observatiepret.

Bruine kiekendief mannetje

Mannetje bruine kiekendief

Aan de splinternieuwe kijkwand van Dorpszicht kregen we de kans om een stelletje kleine pleviertjes te beloeren, die net werk maakten van een nieuw gezinnetje. Tot dat éne onweer dat Texel wél bereikte. De volgende dag waren de eitjes, de pleviertjes en zelfs de schelpjes van het strandje weggespoeld.

kleine plevier

Kleine plevier (met eieren-)

Met mijn nieuwe fototoestel en lens ging ik dan maar op zoek naar plantjes om foto’s van te maken. Die hebben nu eenmaal niet de gewoonte om zomaar weg te vliegen. Een eerste reeks foto’s leverde één fraaie onbekende op.

rankende helmbloem (bis)

Omdat ik niet alle details in beeld gekregen had, ging ik de volgende dag nog eens terug. Berm gemaaid … (Ik laat de vertaling van mijn instant-chinees maar achterwege voor ’t geval dat er kinderen meelezen.) Gelukkig kwam ik Klaas de Jong tegen – bekend van “In de ban van de condor” en voor regelmatige Texelbezoekers ook van zijn vogelsafari’s op het eiland – en ik vroeg hem of hij die kleine witte bloempjes ook tegen zijn tuinmuur in het steegje gezien had. En of ik een foto mocht opsturen in de hoop dat hij ze zou herkennen. Natuurlijk mocht dat en amper een halfuur later wisten we dat het om rankende helmbloem ging.

Aangemoedigd door dit succesje planden we de tweede week een uitstap naar de Kreeftenpolder, die om deze tijd van het jaar letterlijk bomvol wilde orchideeën staat. Vermits we met z’n tweeën gingen, waren we met z’n drieën (Jeppe was ook mee wegens geen opvang). Bovendien had het de afgelopen nachten een paar lekkere plensbuien gedaan, zodat de bloemen enkeldiep in het water stonden. Bloemen moet je eigenlijk op hun eigen hoogte fotograferen, m.a.w. voor orchideeën ga je minstens door de knieën en indien nodig op je buik. Echt of wat?

Dan maar hopen dat ik de volgende dag tijdens de (deze vakantie enige) begeleide wandeling in Waal en Burg meer geluk zou hebben. Dit is een natuurreservaat in de Eierlandse polders, dat beheerd wordt door Natuurmonumenten. Naast duizenden orchideeën, is het ook een toevluchtsoord voor weidevogels. Vorig jaar liepen de gids en ik elkaar mis in de gietende regen. Deze keer voorzag het KNMI schitterend weer, dus de kans dat we elkaar zouden zien lopen was al wat groter. Nu nog de weg vinden tussen de wegversperringen.

Er werd samen gekomen aan de zorgboerderij Plassendaal. Tot de vorige generatie een privé-bedrijf, nu baat de huidige generatie de boerderij uit voor Natuurmonumenten en kunnen er “zorgenkinderen” komen werken. Eerst maar eens in de kijkstal gaan voor wat geschiedenis van het reservaat. Vlezige Limoesin-runderen staan er nog even in een stapelstal, tot alle kalfjes geboren zijn. Dan mag de hele bende de wei in. We deden het hen voor in het gezelschap van duizenden dazen. De gevolgen laten zich raden.

De harlekijnorchis was al over haar hoogtepunt. Slechts hier en daar was er nog een laatkomer die nog min of meer te herkennen was.

Harlekijnorchis

De gevlekte orchis stond in volle glorie en de breedbladige was komende.

Gevlekte orchis

Witte en rode ogentroost: de eerste ook al een beetje wijkend, de tweede met hele plekken dicht opeen.

Rode ogentroost

Een binnensluiper uit Zuid-Afrika, het goudknoopje. Mogelijk meegereisd met trekkers die hier een tussenstop maakten op hun reis naar het noorden. Leuk, mooi en een mogelijk gevaar voor de eigen fauna, als het gaat overheersen.

 

Tussen het hoge gras verstopten zich jonge kievitten, scholeksters, grutto’s, tureluurtjes en eenden. Hun ouders wisselden luide alarmkreten af met comedia del arte-voorstellingen om ons af te leiden. Een moeder wilde eend bleef op haar kluts zitten tot één van ons er bijna zijn benen over brak.

Eieren wilde eend

De laatste dag. Inpakken, opruimen, nog een flinke wandeling met een zenuwachtige Jeppe, “laatste avondmaal” bij Topido en vroeg naar bed. We wilden op tijd de boot halen om op vrijdag zoveel mogelijk de files rond A’dam en Rotjeknor vóór te zijn.

Vroeg naar bed, maar daarom ben je niet vroeg in slaap. Tijd dus om de balans op te maken. Op de borden aan de dijkwerken en op de bijbehorende site wordt de voltooiïng  van de werken pas eind september 2019 verwacht. Áls er een herfstvakantie in zit, is dit misschien hét moment om eens een stukje bucket list af te werken: al jaren willen we wel eens het burlen van de herten op de Hoge Veluwe horen. En voor de volgende lente zou het misschien geen slecht idee zijn om eindelijk de Biesbosch te bezoeken.
De tussenliggende winter kunnen we dichter bij huis spenderen: we wonen nu immers – op een paar km na – op de plek waar we vroeger een midweek boekten om ganzen te tellen. Trouwens, die duizenden ganzen zitten rondom ons huis. Waarom zouden we ons nog zo ver verzetten?

En zo kwamen de gedachten al een beetje vroeger thuis dan wij. Hoe zou het met de tuin zijn? Er wacht ons toch geen onweerschade? Wat is het programma voor volgende week? O ja, misschien wordt eindelijk de keukensoap afgesloten. En vanaf volgende vrijdag leven we op zonne-energie. Alhoewel, voor de eerste 2 weken staan er alleen maar donkergrijze wolken op de weersvoorspelling …

Eerlijk ..? Blij dat we thuis zijn.

 

’t Kan groeien …

Vanmorgen was daar opeens het begin van wat zonder enige twijfel een mooie tuin kan worden. Nog vóór de ontbijttafel afgeruimd was, ging het hek open en werd er een aanhangwagen vol beloften binnen gereden. De hoofdtuinkabouter had een tuinelf meegebracht. Nog even bespreken waar de luxe nestkast en het insectenhotel moeten komen en ze staken van wal.

Eerst werd de grond weer losgemaakt, want ja, klei en nog maar een beetje water geeft algauw een stugge plaat. Samen bestudeerden ze het plantplan (probeer dàt woord maar eens zo snel mogelijk 10x achter elkaar te zeggen!). Dan werd bak na bak uitgeladen, de potjes en potten werden verdeeld over de zandvlakte en zelfs dàt gaf al een vrolijk uitzicht. Tegen de middag stond het meeste al met de voeten in de grond. Enkel de lavendel- en heidestroken moesten er na de middag nog aan geloven. Terwijl mijn noeste werkers aan de lunch zaten, kon ik me toch niet meer inhouden, zeker. Ik moést er wat fotokes van maken:

XYZ_0999

XYZ_1000

Tegen 15u was alles pico bello in orde. Nog even samen een kop koffie drinken en het zat er op. Aan ons nu om elke dag te gieten, zodat het allemaal goed kan “aanslaan”.

’s Avonds toch nog een geutje water gegeven. De nieuwe aanwinsten knapten er helemaal van op. Ook al omdat de zon stilaan achter de omheining verdween.

XYZ_1011

En nu hopen op mooi weer op Texel en géén hittegolf maar wél af en toe een mals groeizaam regentje ’s nachts op het thuisfront.

Bedankt, toffe tuinkabouters. Jullie zijn reuzen in het vak!